പനയോലകള്‍

നേരിൽ കണ്ട അമേരിക്കൻ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം

2011-08-08T21:44:00.000-04:00

അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച ആയിരുന്നു. ഒരു വാരാന്ത്യത്തിന്റെ തുടക്കം. ‘താങ്ക് ഗോഡ്, ഇറ്റ് ഈസ് ഫ്രൈഡെ’ എന്നൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരത്തെയിറങ്ങുന്ന ദിവസം.

ഞങ്ങൾക്ക് വേറൊരു വീടുണ്ട്, ആദ്യം താമസിച്ചിരുന്ന വീട്. അവിടെ കുറച്ച് അറ്റകുറ്റപണികൾ നടക്കുന്നു. അവിടെ നടക്കുന്ന പണികൾ കാണാനായി ഞാൻ അങ്ങോട്ടു വിട്ടു.

കുട്ടികൾ രണ്ടായപ്പോൾ, പത്രാസ് കൂടിയപ്പോൾ നല്ല സ്കൂൾ സിസ്റ്റം നോക്കി അടുത്ത പട്ടണത്തിലേക്ക് മാറിത്താമസിച്ചു. ആദ്യത്തെ വീട് അന്നുമുതൽ ഇന്നുവരെ വാടകക്ക് കൊടുക്കുന്നു. വാടകക്കാരെ കിട്ടാൻ വലിയ വിഷമമില്ല. വരുന്ന വീട്ടുകാർ നാലഞ്ചു വർഷത്തേക്ക് ആ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നു. വാടകക്കാർ ഹാപ്പി. ഞങ്ങളും ഹാപ്പി. ഇപ്പോൾ വാടകക്കാർ ഇല്ലാത്ത തക്കം നോക്കി ചില അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തുകയാണ്‌.

വീടിന്റെ മുന്നിൽ ഡ്രൈവേയിൽ ഒരു ഡംപ്സ്റ്റർ കുറെ ദിവസത്തേക്ക് വാടകക്ക് എടുത്ത് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. വേണ്ടാത്ത സാധനങ്ങൾ എറിഞ്ഞുകളയുവാനുള്ള ഒരു കണ്ടൈനർ ആണ്‌ ഡംപ്സ്റ്റർ. നിറഞ്ഞുകഴിയുമ്പോൾ ട്രക്ക് വന്ന്‌ പൊക്കിയെടുത്ത് പുറകിൽവെച്ച് കൊണ്ടുപൊക്കോളും. വീട്ടിൽ പുതിയ ബാത്ത്റ്റബ് ഇട്ടപ്പോൾ എടുത്തുകളഞ്ഞ പഴയ ബാത്ത്റ്റബ്, സിങ്ക്, കതകുകൾ, ഉപയോഗിച്ച പെയിന്റിന്റെ കാലിയായ പാട്ടകൾ എന്ന് പറയേണ്ട, വേണ്ടാത്തത് എല്ലാം തന്നെ ഡംപ്സ്റ്ററിൽ കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഭർത്താവ് എനിക്ക് മുമ്പായി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആരോ ഡോർ ബെൽ അടിച്ചു. കതകുതുറന്നപ്പോൾ വെളിയിൽ ഒരു സായിപ്പ്. ഏതോ കമ്പനിയുടെ പേരെഴുതിയ അയാളുടെ ട്രക്ക് ഡ്രൈവേയിൽ കിടപ്പുണ്ട്. “ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഡംപ്സ്റ്ററിൽ ഇറങ്ങിനോക്കിക്കോട്ടെ” അയാൾ ചോദിച്ചു. എന്തിനെന്ന് എന്റെ ഭർത്താവിന്‌ സംശയം.

“ഞാനൊരു ലൈസെൻസ്ഡ് ഇലക്ടീഷ്യനാണ്‌. ഒരു ചെറിയ ഇലക്ട്രിക്ക് കമ്പനിക്ക് വേണ്ടി ജോലി ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്നു. സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം വന്നപ്പോൾ കമ്പനി ജോലിക്കാരെ പലരെയും പിരിച്ചു വിട്ടു. അങ്ങനെ എന്റെ ജോലിയും പോയി. വേറൊരു ജോലി അന്വേഷിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല. സ്വന്തമായി എന്തെങ്കിലും ഇലക്ട്രിക്കൽ ജോലി ചെയ്യാമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ട് അതും കിട്ടുന്നില്ല. സ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നും ജോലിപോയവരുടെ സഹായത്തിനായി കിട്ടുന്ന അണെമ്പ്ളോയ്മെന്റും നിന്നു. ജീവിക്കേണ്ടെ? എനിക്ക് ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഉണ്ട്. വീടിന്റെയും കാറിന്റെയും കടം അടയ്ക്കാനുണ്ട്. കടം അടച്ചില്ലെങ്കിൽ വീടും കാറും ബാങ്ക് എടുക്കും. ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇതുപോലെയുള്ള ഡംപ്സ്റ്റേർസ് കാണുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് സ്ക്രാപ് മെറ്റൽസ് പെറുക്കിയെടുക്കുന്നു. അത് വിറ്റാൽ ഒരു പൗണ്ടിന്‌ അൻപതു സെന്റു വെച്ച് കിട്ടും”

നൂറ്‌ സെന്റാണ്‌ ഒരു ഡോളർ. ഒരു ഗ്യാലൻ പാലിന്‌ ഏകദേശം നാല്‌ ഡോളറോളം കൊടുക്കണം. ഒരു കൂട് ബ്രെഡ്ഡിന്‌ രണ്ടര ഡോളറിനു മേലാണ്‌. ഡംപ്സ്റ്ററിൽ നിന്ന് ഇഷ്ടമുള്ളത് എടുത്തുകൊള്ളാൻ ഭർത്താവ് അനുവാദം കൊടുത്തു. അതിലാണെങ്കിൽ ഫൈബർ ഗ്ളാസിന്‌ മുമ്പേയുള്ള അയൺ ബാത്ത്റ്റബ്, മെറ്റൽ സിങ്ക്, ബേസ്മെന്റിൽ നിന്ന് മാറ്റിക്കളഞ്ഞ പ്ലംബിങ്ങിന്റെ പഴയ കോപ്പർ പൈപ്പുകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉണ്ട്. തന്നെയുമല്ല ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്ന വീട്ടിലെ ഗരാജിൽ കാറുകളുടെ മെറ്റൽ വീൽസ്, കാറുകൾ പൊക്കിവെക്കുവാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മെറ്റൽ റാമ്പുകൾ എന്നിവ ഉണ്ടെന്നും പിറ്റെ ദിവസം അതെല്ലാം ഡംപ്സ്റ്ററിൽ ഇടുമെന്നും അറിയിച്ചു. രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ് വന്നാൽ അതെല്ലാം പെറുക്കിക്കൊണ്ട് പോകാമെന്ന് അയാളോട് പറഞ്ഞു.

അയാൾ ഡംപ്സ്റ്ററിൽ നിന്ന്‌ സ്ക്രാപ്മെറ്റൽസ് എല്ലാം ശ്രദ്ധാപൂർവം പിക്ൿഅപ്പ് ട്രക്കിലേക്ക് പെറുക്കിയിട്ട് ഓടിച്ച് പോയി.

കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സഹായം നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്തുകൂടായിരുന്നോ എന്നായിരുന്നു ഭർത്താവിനോടുള്ള എന്റെ ചോദ്യം.

സഹായം ഓഫർ ചെയ്തു പക്ഷെ അയാളുടെ ആത്മാഭിമാനം അതിന്‌ സമ്മതിച്ചില്ല എന്നായിരുന്നു ഭർത്താവിന്റെ മറുപടി.

ഇനി ഒരിക്കലും ഉപയോഗിക്കില്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ മെറ്റൽ സാധനങ്ങൾ ഭർത്താവ് പിറ്റെ ദിവസം ഡംപ്സ്റ്ററിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.

അതിനുശേഷം ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ ആകാംഷയോടെയാണ്‌ ഡംപ്സ്റ്ററിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കിയത്. അതിൽ ഇട്ടിരുന്ന കാറിന്റെ വീൽസും റാമ്പുകളും കണ്ടില്ല. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല.

അമേരിക്കയുടെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം സാധാരണ ആൾക്കാരെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചു എന്ന് നേരിട്ട് കണ്ടത് ആ ദിവസങ്ങളിലാണ്‌. പറഞ്ഞുകേട്ട ഈ അപരിചിതന്റെ ജീവിതപ്രയാസങ്ങൾ എന്നെ ഏറെ അലട്ടി. ബാങ്കുകാർ കയ്യഴിച്ച് കടം കൊടുത്തിരുന്നൊരു സമയമുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ആൾക്കാർ രണ്ടുതവണ ചിന്തിക്കാതെ കൂറ്റൻ കാറുകളും വീടുകളും സ്വന്തമാക്കിയിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്രോളിന്‌ ഗ്യാലന്‌ നാല്‌ഡോളറിൽ കൂടുതൽ വിലയുള്ള ഈ ദിവസങ്ങളിൾ സാധാരണ ആൾക്കാരുടെ ഉല്ലാസ ഡ്രൈവിങ്ങ് കുറയുന്നു. സ്കൂൾ വിദ്ധ്യാർഥികൾ സ്കൂൾ സമയം കഴിഞ്ഞും വീക്കെന്റിലും കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കുന്ന പണം ഈ തീ പിടിച്ച വിലക്ക് പെട്രോളിന്‌ ചെലവാക്കാൻ മനസില്ല എന്ന ധാരണയിലാണ്‌. വെള്ളിയാഴ്ചയും ശനിയാഴ്ചയും രാത്രികളെ, പട്ടണത്തിൽ കാറിൽ റോന്ത് ചുറ്റി പകലാക്കിയിരുന്ന കുട്ടികളുടെ റോന്ത് ചുറ്റലും കുറഞ്ഞു. പഴയകാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ഇന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് അറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ പാടുപെടുന്ന സാധാരണക്കാരന്‌ ഓർമ്മകൾ മാത്രം! സ്വപ്നം മാത്രം!

ഇന്ന് ഞാൻ അൽപ്പം ഷോപ്പിങ്ങിന്‌ പോയി. എനിക്ക് ഷാമ്പു, കണ്ടീഷണർ, സോപ്പ് തുടങ്ങിയ അല്ലറ ചില്ലറ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങണമായിരുന്നു. പാർക്കിങ്ങ് ലോട്ടിൽ കാർ നിർത്തി ഇറങ്ങി.

‘എക്സ്ക്യൂസ് മീ’ എന്നൊരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കി. പ്രായത്തിൽ ഇരുപതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.

നിങ്ങളോട് ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടേ?“ അവർ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

”ചോദിച്ചോളു“ ഞാൻ മറുപടികൊടുത്തു.

”എനിക്ക് ഒരു മൂന്ന് ഡോളർ തരുമോ“

”എന്തിനാ“

”എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി കഴിക്കാനാണ്‌“

ഞാൻ ഒരു മനക്കണക്കെടുത്തു. എന്റെ ബാഗിൽ ഉള്ളത് ഇരുപതുഡോളറിന്റെ ഒരു നോട്ട് മാത്രം (സത്യമായിട്ടും). തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനുമൊക്കെ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് മെഷീനിലിട്ട് ഉരക്കുന്ന ഞാൻ എന്തിനാണ്‌ അനാവശ്യമായി ഡോളറും കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്? ചിലപ്പോൾ ബാഗിൽ ഒരു ഡോളർ മാത്രമിട്ട് കാറും ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് നടക്കുന്ന എന്റെ മക്കളെക്കാളിലും ഭേദമാണ്‌ ഞാൻ. രണ്ടുമൂന്ന് മാസത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും ക്രെഡിറ്റ് കാർഡും പൈസയും വെക്കുന്ന ‘വാലറ്റ്’ അഥവ പേർസ് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുമ്പോൾ അവർക്ക് പണം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി എന്നൊരു ദുഃഖം വരില്ല. അപ്പോൾ ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് മാത്രം നിർത്തിയിട്ട്‌ മറ്റൊരു കാർഡ് അയച്ചുതരുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ മതി.

”സോറി, എന്റെ കയ്യിൽ ചില്ലറ ഇല്ലല്ലോ“ ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു. അമേരിക്കൻ സംസ്കാരമനുസരിച്ച് എന്തിന്റെ കൂടെയും ‘താങ്ക്യു’വും ‘സോറി’യും പറയുന്ന ഞാൻ ഒരു ‘സോറി’ ചേർക്കുവാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവർക്ക് കൊടുക്കുവാൻ ഒരു മൂന്നുഡോളർ ചില്ലറ എന്റെ പക്കൽ ഇല്ലാതെ പോയത് എന്റെ കുറ്റം കൊണ്ടല്ലേ? അവരുടെ കുഴപ്പമല്ലല്ലോ! സാധാരണഗതിയിൽ ഒരു വീട്ടിലെ സോഫയുടെയും സോഫയുടെ ഇരിക്കുന്ന കുഷ്യന്റെയും തമ്മിലുള്ള വിടവിൽ തപ്പി നോക്കിയാൽ കാണും ഒരു മൂന്നുഡോളറിന്റെ ചെയ്ഞ്ച്. സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന ആൾക്കാരുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് താഴെ വീഴുന്ന ചെയ്ഞ്ചാണ്‌.

എന്നോട് ഒരു സോറിപോലും തോന്നാതെ, എനിക്ക് നേരെ ഒരു ചിരിപോലും എറിയാതെ അവർ അടുത്ത കടയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

മിക്കവാറും ഇങ്ങനെയുള്ളവർ കള്ളിന്‌ വേണ്ടിയോ അല്ലെങ്കിൽ ഡ്രഗ്സ് വാങ്ങുന്നതിനു വേണ്ടിയോ ആയിരിക്കും ചോദിച്ചുകിട്ടുന്ന പൈസ ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ആശ്വസിച്ചു. ആ ചിന്തയെ ഞാൻ സ്വീകരിച്ചത് എന്റെ ചെയ്തിക്ക് ഒരു ന്യായീകരണം തേടിയായിരിക്കണം. തന്നെയുമല്ല അവരുടെ മുഖത്ത് പട്ടിണിയുടെ ക്ഷീണമോ പരവേശമോ കണ്ടില്ല.

എന്നാലും എനിക്കൊരു കുറ്റബോധം. അവർക്ക് ശരിക്കും വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നോ? വിശക്കുന്ന വയറിന്‌ ഞാൻ മൂന്ന് ഡോളർ നിരസിച്ചോ?

ഒരു പിടി മണ്ണിനായി

2011-08-02T21:43:00.010-04:00

മേഘങ്ങൾ കനത്ത്‌ കറുത്തു. ഭാവം മാറിയ കുസൃതിക്കാറ്റ് തെങ്ങിൻ തലപ്പിൽ ചുഴറ്റിയടിച്ചു. മഴമേഘങ്ങൾ കാറ്റിനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. ജനൽപാളികളെ കരയിപ്പിച്ച കാറ്റിൽ ജാതിമരങ്ങൾ കായ്കൾ കൊഴിച്ചു. ഒരു വാഴ കഥയറിയാതെ ഒടിഞ്ഞുവീണു.

“കതക് അടച്ചോളു, വെള്ളം അകത്തേക്ക് അടിച്ച്‌ കയറുന്നു.”

കതക് അടച്ചില്ല. അനുസരണ ഇല്ലാത്തവളെപ്പോലെ കതക് തുറന്നിട്ട് മഴ കണ്ടു നിന്നു. ഞാൻ കുറച്ചു ആഴ്ചത്തെ അവധിക്ക് നാട്ടിൽ എത്തിയിരിക്കയാണ്‌. എനിക്ക് ആർത്തലച്ചുവരുന്ന മഴകാണണം. ആർത്തിയോടെ അടിച്ചു വന്ന്‌ എന്നെ പുൽകുന്ന ഈറൻ കാറ്റിൽ എനിക്ക് നനയണം. എന്റെ ഓരോ രോമകൂപങ്ങളൂം മഴയുടെ നനവിനായി ദാഹിക്കുന്നു. ഓരോ കോശങ്ങളിലും മഴക്കാല ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ആർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയിൽ ഓമച്ചെടികളുടെ ഇലകൾ തലയാട്ടിനിന്നു. പുരപ്പുറത്തുനിന്ന് കുത്തിയൊലിച്ചു വീണ മഴവെള്ളം മുറ്റത്ത് ഒരു കോണിൽ ചെറുതടാകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മുറ്റത്താകെ ഒഴുകുവാൻ വിസമ്മതിച്ച് തളംകെട്ടിനില്ക്കുന്ന മഴവെള്ളം. ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും പെയ്ത മഴയിൽ മുറ്റത്തെ മുക്കുറ്റിയുടെ മഞ്ഞച്ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നു.

കുറച്ചുദിവസങ്ങളായി എന്നെ മോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കുറച്ച ്മുക്കുറ്റിച്ചെടികൾ മുറ്റത്തുണ്ട്. ക്യാനഡയിൽ ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു മഞ്ഞപ്പൂക്കളുമായി നിന്ന മുക്കുറ്റി കണ്ടതുമുതൽ ഞാൻ മുക്കുറ്റിയുമായി സ്നേഹത്തിലായതാണ്‌, ഒരു തരം ഒബ്സെഷൻ. ചെങ്ങന്നൂരിലെ ചൂടുള്ളൊരു ദിവസം കൂട്ടുകാരൻ മുക്കുറ്റിയെക്കുറിച്ച് കവിത എഴുതിയിട്ടുണ്ട്, എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒന്ന്. ഒരിക്കൽ കുറച്ച് മുക്കുറ്റിച്ചെടികൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മഞ്ഞ നക്ഷത്രപ്പൂക്കൾ വിരിയിച്ച് അവ എന്റെ വീടിനുള്ളിൽ കുറച്ചുനാൾ വളർന്നതാണ്‌. എന്നിട്ട് ഒരു ദിവസം യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ അവ ഓരോന്നായി ഉണങ്ങിപ്പോയി. അരിവീണ്‌ കിളുർക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കുറെ നാൾ ചെടിച്ചട്ടികൾ വീട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മണ്ടത്തരം കണ്ട് അവരുടെ ആത്മാവ്‌ ചിരിച്ചിരിക്കണം.

കുത്തിയൊലിച്ച് പെയ്ത മഴയിൽ തലകുനിച്ച് നില്ക്കുന്ന മുക്കുറ്റിയെ ഞാൻ മോഹത്തോടെ നോക്കി. എനിക്കവയെ സ്വന്തമാക്കണമെന്ന് തോന്നി.

അന്ന് വീടുവിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ മുക്കുറ്റിച്ചെടികളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു.ഞാൻ ആ വീട് വിടുകയാണ്‌. വീട് പൂട്ടി താക്കോൽ സൂക്ഷിപ്പുക്കാരെ ഏൽപ്പിക്കുകയാണ്‌. ഔരു പക്ഷെ മടങ്ങിപ്പോവുന്നതിനു മുമ്പായി ആ വീട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും വരില്ല എന്നുവരാം.

വീണ്ടും മഞ്ഞച്ചിരി കാട്ടി മുക്കൂറ്റികൾ എന്നിൽ മോഹമുണർത്തിയത് രണ്ട് ആഴ്ചകൾക്ക്‌ ശേഷമാണ്‌, ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ വെച്ച്‌. അടക്കാനാവാത്ത ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാനവരെ സ്വന്തമാക്കി, കുറച്ച് മണ്ൺ ് കൂട്ടത്തിൽ എടുക്കുന്ന കാര്യം പാടെ മറന്നുകൊണ്ട്. ഫ്ലാറ്റിലെ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ജൈവബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. തിരികെ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയപ്പോൾ മുക്കുറ്റി കുഴിച്ചു വെക്കുവാൻ കുറച്ചു മണ്ണ്‌ അന്വേഷിച്ചു നടന്നു. ഫ്ലാറ്റിനു ചുറ്റുമിട്ടിരിക്കുന്ന ടയിലുകൾ എന്നെ പല്ലിളിച്ച് കാട്ടി. എന്റെ മുക്കുറ്റി ചെടികൾക്ക് വളരാൻ ഒരു പിടിമണ്ണൂ വേണം- ഞാൻ ആ കാവി നിറമുള്ള ടയിലുകളോട് പറഞ്ഞു. ഒരു തരി മണ്ണുപോലും വെളിയിൽ കാട്ടാതെ ഫ്ലാറ്റിനുചുറ്റും ടയിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്റർലോക്കിങ്ങ് ടയിലിനടിയിൽ മഴയുടെ തലോടൽ കിട്ടാതെ വരണ്ടുകിടക്കുന്ന മണ്ണിന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ എനിക്ക്‌ കേൾക്കാമായിരുന്നു. പ്രണയിനിയെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാമുകന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ !മനുഷ്യന്റെ പുതിയ ജീവിത ശൈലിയിൽ, അഭിരുചിയിൽ, സ്വാർഥതയിൽ സ്വന്തം ആത്മാവ്‌ നഷ്ടപ്പെട്ടവർ. മനുഷ്യർ വേർപെടുത്തിയവർ.

നിവൃത്തിയില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ സഹായത്തിനു വരുന്ന പെൺകുട്ടിയോട് പറഞ്ഞു “ ശ്രീദേവി , ഈ ഫ്ലാറ്റിനു ചുറ്റും ഒരിത്തിരി മണ്ണു പോലുമില്ല. നിങ്ങടെ വീട്ടീന്ന് കുറച്ച്‌ മണ്ണ്‌ കൊണ്ടുത്തരുമോ, എന്റെ മുക്കുറ്റിച്ചെടികൾക്ക്? അവക്ക് മണ്ണിൽ വളരേണ്ടെ? എനിക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഒരുപിടി മണ്ണു തേടി ഞാൻ കേരളത്തിൽ അലയുന്നു, ജീവവായു പോലെ എല്ലായിടത്തും സുലഭമായിരിക്കേണ്ട പച്ചമണ്ണ്‌. ഇത് സൗദി അറേബിയയിലെ മരുഭൂമിയല്ല, ഞൻ നിരാശയോടെ ചിന്തിച്ചു. അവൾ കൊണ്ടുവന്ന മണ്ണിൽ ഞാൻ മുക്കുറ്റിച്ചെടികൾ ഇറക്കിവെച്ചു. ഫ്ലാറ്റിന്റെ സെറാമിക്ക് ടയിൽ ഇട്ട ബാൽക്കണിയിൽ, നക്ഷത്രപ്പൂക്കൾ വിടർത്തി, മഞ്ഞച്ചിരി കാട്ടി, ജീവിക്കാൻ ഒരു പിടി മണ്ണ്‌ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ എന്റെ മുക്കുറ്റിച്ചെടികൾ നിന്നു. ഞാൻ അവരുമായി സ്നേഹത്തിലായി, ഒരു തരം ഒബ്സെഷൻ!

‘റിട്ടേണ്‍ ഫ്ലൈറ്റ് ‘എന്ന എന്റെ ചെറുകഥാസമാഹാരത്തിന്റെ പുസ്തകപരിചയം

2011-06-01T00:14:00.004-04:00

‘റിട്ടേണ്‍ ഫ്ലൈറ്റ്‘ എന്ന എന്റെ ചെറുകഥാസമാഹാരത്തിന് ജയിന്‍ മുണ്ടക്കല്‍ , ഫ്ലോറിഡ എഴുതിയ പുസ്തകപരിചയം.

ഇവിടെ ഞെക്കുക

‘ഔട്ട്സോര്‍സ്ഡ്’ എന്ന എന്റെ ചെറുകഥ സമകാലിക മലയാളം വാരികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോള്‍

2011-05-19T09:45:00.003-04:00

ഇവിടെ വൈദ്യശാസ്ത്രം സ്രഷ്ടാവാകുന്നു. രതിയുടെ നിർവൃതിയറിയാതെ ഭ്രൂണം ഒരു സ്ഫടികപാത്രത്തിൽ ജനിക്കുന്നു. ദൈവശാസ്ത്രത്തെ മറികടന്ന് ജാതിനോക്കാതെ, മതം മറന്ന്‌ ഭ്രൂണത്തെ പരസ്ത്രീയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. തുടിക്കുന്ന ജീവൻ പൊക്കിൾക്കൊടി വളർത്തി ഒരന്യസ്ത്രീയുടെ ചോരയും ഊർജ്ജവും തന്നിലേക്ക് വലിച്ച് വളർന്നുവലുതാവുന്നു.

-എന്നിട്ടൊടുവിൽ കുട്ടിജനിക്കുമ്പോൾ, കൊച്ചുന്നാളിൽ നാരായണേട്ടൻ മാടക്കടയിലെ കുപ്പിഭരണിയിൽനിന്ന് നാരങ്ങാമുട്ടായി എടുത്തുകൊടുക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ സ്വന്തം മാതാവിന്‌ കൊടുക്കുന്നു- നിർമ്മലക്ക് ആ ഐഡിയയുമായി അത്ര യോജിക്കാനായില്ല.

അന്നുരാത്രി ഉറങ്ങുവാൻ കിടന്നപ്പോൾ പണ്ട് സയൻസ് ക്ലാസിൽ പഠിച്ച സെൽഡിവിഷ്യനുകൾ ഓർത്തെടുക്കുവാൻ ദിനേശൻ ശ്രമിച്ചു. ദിനേശന്‌ അവളോട് ചേർന്നുകിടക്കുവാൻ സങ്കോചം തോന്നി. അവളിപ്പോൾ വേറാരുടെയോ ആണന്നൊരു തോന്നൽ.

ഇവിടെ വായിക്കുക

സമകാലിക മലയാളം വാരികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘ഔട്ട്സോര്‍സ്ഡ്’ എന്ന എന്റെ ചെറുകഥ ‘റിട്ടേണ്‍ ഫ്ലൈറ്റ്’ എന്ന ചെറുകഥാസമാഹാരത്തിലും ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ലിപി പബ്ലിക്കേഷന്‍സ്- കോഴിക്കോട്-ഫോണ്‍ 0495 2700192, മൊബൈല്‍ - 9847262583, ഇന്ദുലേഖ.കോം, പുഴ.കോം എന്നിവിടങ്ങളില്‍ പുസ്തകം ലഭ്യമാണ്.

റിട്ടേണ്‍ ഫ്ലൈറ്റ് എന്ന കഥാസമാഹാരത്തിന് ശിഹാബുദ്ദിന്‍ പൊയ്ത്തും കടവിന്റെ അവതാരിക

2011-05-15T09:09:00.005-04:00

ജനാലകൾ തുറക്കുന്ന സ്ത്രീ

കല്ലിനോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ

അത് മണിനാദം മുഴക്കി

-പാബ്ലോ നെരൂദ

കല്ലുപോലുള്ള ജീവിതത്തോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരെഴുത്തുകാരനോട്/എഴുത്തുകാരിയോട് അത് തിരിച്ചുപറയുന്നതെന്താവും? സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ശാഖയെന്നനിലയ്ക്ക് സാമൂഹ്യജീവിതത്തോടുള്ള മുഴക്കമുള്ള പ്രതികരണോപാധിയാണിന്ന്‌ ചെറുകഥ. ഭാഷയുടേയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും മണിമുഴക്കം കേട്ടിട്ടും പരാജയപ്പെടുമ്പൊഴും ശിരസ്സുയർത്തി മുന്നേറുന്ന ഏതോ ഒരു ജനറലിന്റെ ചിത്രം അത് വല്ലാതെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വയം നാടുകടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ജനതയെന്ന നിലയ്ക്ക് പ്രവാസത്തിന്റെ അന്തമറ്റ കാണാച്ചരടുകളിൽനിന്ന് നാം സമ്പത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. കേരളത്തിന്റെ മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ യൌവ്വനമാർന്ന മൂന്നിലൊന്ന് വെളിയിലാണ്‌. മദിരാശി, ബാംഗളൂറ്‌, ബോംബെ, ഡൽഹി, മലേഷ്യ, സിംഗപ്പൂർ, ഗൾഫ്, യൂറോപ്പ്, അമേരിക്ക - ഇങ്ങനെ ലോകമെമ്പാടും അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഒരു സമൂഹമായി കേരളീയർ. എല്ലാറ്റിനേയുംചേർത്ത് ഒറ്റയടിക്ക് പ്രവാസമെന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ പ്രവാസത്തിന്റെ വൈവിധ്യത്തെയും വൈജാത്യത്തെയും ബോധപൂർവ്വം നാം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്. നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക മനസ്സിൽ വിവിധതരം പ്രവാസങ്ങൾ വിവിധതരത്തിലേല്പിക്കുന്ന സമ്മർദ്ദത്തെപ്പറ്റിയോ മൂല്യബോധത്തിലുണ്ടാക്കുന്ന കുഴമറിച്ചുകളെപ്പറ്റിയോ, അരനൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞ പ്രവാസചരിത്രത്തെപ്പറ്റിയോ കൃത്യമായ ഒരു ഡോക്ക്യുമെന്റേഷൻ പോലും നമുക്കുണ്ടായില്ല. ഒരു പണമുൽ‌പ്പാദനയന്ത്രം എന്നതിനപ്പുറമുള്ള പ്രാധാന്യം സത്യം പറഞ്ഞാൽ, രാഷ്ട്രീയക്കാരോ ഭരണകൂടങ്ങളോ ഈ ജനതയെ ഇന്നോളം കണ്ടിട്ടില്ല. പ്രവാസം തന്നെ പലവിധമാണ്. ഗൾഫിലതിന് ശരീരവില്പന/അധ്വാനവില്പനയുമായാണ് സാദൃശ്യം. യൂറോപ്പിൽ, അമേരിക്കയിൽ അത്‌ പറിച്ചുനടലിന്റെ വേദനയാണ്. (ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ആശ്വാസവും!)

കാലത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ആഴത്തിലുള്ള റിപ്പോർട്ടിങ്ങ് എന്ന നിലക്ക് സാഹിത്യം പ്രവാസത്തെ എങ്ങനെ അടയാളപ്പെടുത്തി എന്നതിന് വളരെ പ്രാധാന്യമുണ്ട്‌. നൊസ്റ്റാൾജിയ ഒരു നിലവിളിയായിട്ടുണരുന്നതാണ് അവിടെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്. നൊസ്റ്റാൾജിയയെ ഒരു പരിഹാസരൂപമായിട്ടെടുക്കുന്നതിൽ വിയോജിപ്പുള്ള ഒരാളാണ് ഞാൻ. കരച്ചിലിന്റെ ഒരുതരം വേഷപ്രശ്ചന്നതയാണത്‌. അതിൽ അമ്മയെ വിട്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞും, കുഞ്ഞ് വിട്ടുപോകുന്ന അമ്മയുമുണ്ട്‌. റീനി മമ്പലം ഈ വിഷയം വളരെ ഭംഗിയായി ഔട്ട്സോഷ്സ്ഡ് എന്ന കഥയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്‌. ഈ കഥയെ കേവലം മാതൃത്വത്തിന്റെ കഥയായി കാണാനല്ല എനിക്കു താല്പര്യം. പ്രവാസം അടിച്ചേല്പിക്കുന്ന അന്യവൽകരണമുണ്ട്‌. അത് ചെറിയ വിഷയമല്ല. ഈ വിഷയം വളരെ പ്രതീകാത്മകമായി ഈ കഥയിൽ നാം വായിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

പ്രവാസ രചനകൾ നോസ്റ്റാൽജിയക്കപ്പുറം പതുക്കെ വികസിച്ചു വരുന്നുണ്ട്‌. ഗൾഫിൽനിന്ന് ബെന്യാമീൻ എഴുതുമ്പോഴും കാനഡയിൽനിന്ന് നിർമ്മല എഴുതുമ്പോഴും ഇത് സംഭവിക്കുന്നത് നാം കാണുന്നു. മലയാള കവിതയിൽ അട്ടിമറികളുണ്ടാക്കിയവരിൽ പ്രമുഖനായ ചെറിയാൻ കെ. ചെറിയാൻ തന്റെ എഴുത്തിന്റെ രണ്ടാം ജന്മത്തിലൂടെ നടത്തുന്നതും (ഊമ എന്ന കഥാസമാഹരം നോക്കുക) ഇതു തന്നെ. ന്യൂയോർക്കിലിരുന്ന് സി. എം. സി വേറേ രൂപത്തിൽ ഇതിനെ ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്നു. ജയൻ കെ. സി. റാഡിക്കലായി നിർവ്വഹിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും ഇതുതന്നെ. ഫിലഡൽഫിയയിൽനിന്നുള്ള രണ്ട് എഴുത്തുകാരികളായ നീന പനയ്ക്കലും ലൈല അലക്സും സ്ത്രീപക്ഷരൂപങ്ങളെയാണ് തേടുന്നത്.

പ്രവാസസാഹിത്യത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ അതിൽ പെണ്ണെഴുത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കാര്യമായി ആരെങ്കിലും അന്വേഷിച്ചതായി അറിവില്ല. പ്രവാസത്തിന്റെ ഗാർഹികസമ്മർദ്ദങ്ങൾക്ക് ഏറെ വിധേയമാവുന്നത് സ്ത്രീ തന്നെയാണ്. നിർമ്മലയുടെ രചനകൾക്ക് ഈയർത്ഥത്തിൽ വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്‌. ആ നിരയിലാണ് റീനി മമ്പലത്തിന്റെ രചനകളും വന്നുനിൽക്കുന്നത്. ആഗോളതലത്തിൽത്തന്നെ ഭൂകമ്പങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ‘സെപ്തം‌ബർ 11‘ സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്നറിയാൻ ‘സെപ്തം‌ബർ 14‘ എന്ന കഥ നോക്കുക. സാമൂഹ്യസാഹചര്യങ്ങൾ മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. സെപ്തം‌ബർ 11 എല്ലാ സ്ത്രീയകത്തളങ്ങളിലും വിവിധതരം ഓളങ്ങളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. റീനി എഴുതുന്നത് അവയിലൊന്നുമാത്രമാണ്. ദ്വന്ദങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷവും പ്രത്യുല്പാദനപരമായി ഒന്നും ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്ന ആശങ്കയും ഈ എഴുത്തുകാരിയുടെ പ്രധാന ഭാവമാണ്. വന്ധ്യത എന്ന വിഷയം കഥകളിൽ നിരന്തര സാന്നിദ്ധ്യമായി വരുന്നതും ചേർത്തുവായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിന്റെ മാനസികാകാശം വളരെ വ്യക്തമാകുന്നത് ഔട്ട്സോഷ്സ്ഡ് എന്ന കഥയിലാണ്. ഈ കഥയ്ക്കു പറയാനുള്ളത് സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ഗർഭപാത്രം വാടകയ്ക്കുകൊടുത്ത് ഓട്ടോറിക്ഷ വാങ്ങേണ്ടിവന്ന ദിനേശന്റെയോ , വാടകഗർഭത്തിന് വിധേയമാവേണ്ടിവരുന്ന അയാളുടെ ഭാര്യ നിർമ്മലയുടെയോ, ഗർഭപാത്രം വാടകക്കെടുത്ത ഉഷയുടെയോ, അമേരിക്കൻ ഭർത്താവ് മാർക്കിന്റെയോ കഥയല്ല. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പറിച്ചുനടലിന്റെ കഥയാണിത്. പറിച്ചുനടലിന്റെ വേദനയാണ് നിർമ്മല എന്ന സാധാരണ സ്ത്രീയെ ഉപകരണമായെടുത്ത് എഴുത്തുകാരി നിർവ്വഹിക്കുന്നത്. സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാൽ ഇതുമൊരു വാടകയ്ക്കെടുക്കലാണ്! തന്റെ പാരമ്പര്യം മറ്റെങ്ങോ വളരുന്നതിന്റെ വേദനയാണ് ഈ കഥ മറ്റൊരു കഥയുടെ പ്രശ്ചന്നവേഷത്തിൽ പറയുന്നത്. പ്രവാസിയുടെ ഭൂപടം വേറെയാണ്. ഓർമ്മകളിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭൂപടം. ഇതേ പേരിലുള്ള കഥ നോക്കുക. സാങ്കേതികമായി റീനിയുടെ കഥകൾ റിയലിസത്തെയാണ് അവലംബിക്കുന്നതെങ്കിലും മനശ്ശാസ്ത്രപരമായി ഈ കഥകൾ യഥാതഥ കഥതന്നെ കേവലം ഉപാധിയാക്കി ഉപയോഗിക്കുകമാത്രമാണ്.

വ്യക്തിത്വമാർജ്ജിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ എന്നതും റീനിയുടെ പ്രധാന കഥാവിഷയമാണ്. ഇന്ത്യൻ യാഥാസ്ഥിതികമായ മൂല്യബോധത്തിൽത്തന്നെ വേരൂന്നിയാണ് ഇത്തരം കഥാപാത്രങ്ങൾ മനോഭാവങ്ങളെ തേടുന്നത്‌. റീനി അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഐഡിയലിസ്റ്റുകളായ സ്ത്രീകളാണ് ഏറെയും. ഇത് യാദൃശ്ചികമല്ല. ‘ജീവിതത്തിൽ കർത്തവ്യങ്ങളും കടപ്പാടുകളും സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്‘ എന്ന് ശിശിരം എന്ന കഥയിൽ പറയുന്നുണ്ട്. പുരുഷനിൽ പിതൃഭാവത്തെയാണ് പ്രണയത്തിൽ‌പ്പോലും തേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. സ്ത്രീയെഴുതുമ്പോൾ എന്തുസംഭവിക്കുന്നു എന്നറിയാൻ മാധവിക്കുട്ടിയും സാറാ ജോസഫും നമുക്കുണ്ട്. ‘എഴുത്തിന്റെ വഴികൾ’ എന്ന കഥയിലെ നായിക മൂന്നാമതൊരാളെ (ഭർത്താവ്, മക്കൾ എന്നിവർക്കു പുറമെ) തേടി നിഗൂഢമായി അലയുന്നുണ്ട്. അത് സത്യത്തിൽ എഴുത്തിന്റെ വഴിയാണ്. വിനിമയം ചെയ്യാൻ ഇനിയും ബാക്കികിടക്കുന്ന ഒന്ന് അതിന്റെ വഴിയന്വേഷിക്കുകയാണ്. ആത്മാവിന്റെ വേറിട്ടൊരു വഴിയാണതു തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ആത്മീയത എന്നുതന്നെ അതിനെ വിളിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ല. അത് സത്യത്തിൽ, നഷ്ടപ്പെട്ട ഗർഭപാത്രമാണ്. ആദ്യം വിക്ടോറിയയായും അവർ നൽകിയ ചെടിയായും പിന്നീട് അജ്ഞാതനായ കാമുകനായും വന്നുചേരുന്നത് അതുതന്നെയാണ്. ഇനിയും വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടാനാവാതെ നിൽക്കുന്ന ഒന്നിനെ വഹിച്ചുനടക്കുന്ന അവിശ്രമാവസ്ഥയുമാണത്. ഇത്തരമൊരു space സമൂഹഘടന അനുവദിക്കുന്നില്ല, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീയ്ക്കുമേൽ. നീ ‘ഓവർ റിയാക്ട്’ ചെയ്യുന്നു എന്നു പുരുഷൻ പറയുന്നത് ഈ space ൽ അവൾ അരക്ഷിതയായിപ്പോകുമെന്ന ഭയം കൊണ്ടാണ്. “അഗാധമായൊരു കുഴൽക്കിണർപോലെയാണ് അവളുടെ റഫ്രിജറേറ്റർ. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അടിത്തട്ടുകാണുവാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. ചീഞ്ഞളിഞ്ഞൊരു തക്കാളിയോ വേരുകൾ മുളച്ചുതുടങ്ങിയ ഉരുളക്കിഴങ്ങോ സവാളയോ ഫ്രിഡ്ജിൽ കാണാതിരിക്കില്ല” എന്ന് റീനി എഴുതുന്നത് സ്ത്രീയുടെ space ൽ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്. “വേദനിക്കുന്ന മനസ്സ് ഈശ്വരനിലേക്കുള്ള ചൂണ്ടുപലകയാണ്. എഴുത്ത് ആത്മാവിന്റെ രോദനമാണ്” എന്നു റീനി എഴുതുമ്പോൾ അത് തന്റെ രചനാസങ്കൽ‌പ്പത്തിന്റെ മാനിഫെസ്റ്റോ ആയിത്തീരുകയാണ്. വൈകി കണ്ടുമുട്ടുന്ന പ്രണയിനികൾ എന്ന വിഷയം എഴുത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് കഥയിൽ നിരന്തരമായി വരുന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രണയം ഉള്ളിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച ആത്മാവിഷ്ക്കാരത്തോടുള്ള അടുപ്പമാണ്. പ്രതികൂല സാഹചര്യത്തിലും വിള്ളൽ വീഴ്ത്തി ആത്മാവിഷ്ക്കാരത്തിന്റെ സൂര്യൻ നഷ്ടപ്രഭാതങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നതുമായിട്ടാണിതിനു സാദൃശ്യം. “തുറന്നിടാനാവില്ലെങ്കിൽ ജനാലകൾക്കൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം?” ‘സെപ്തംബർ 14‘ ൽ കഥാപാത്രത്തെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് എഴുത്തുകാരി. “എന്തിനാണ് ഇതൊക്കെ എഴുതിക്കൂട്ടുന്നത്? കുട്ടികൾക്ക് കാലത്തും നേരത്തും വല്ലതും ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കാൻ നോക്ക്” എന്ന് ‘എഴുത്തിന്റെ വഴികൾ’ എന്ന കഥയിലെ ഏറ്റവും ആധുനികമായ അമേരിക്കൻ ജീവിതത്തിലും ഇന്ത്യൻ യാഥാസ്ഥിതികയുടെ പുരുഷമേധാവിത്തകല്പനകളാണ് ആവിഷ്കരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. സ്ത്രീയെ ഭർത്താവായും മകനായും ഹിംസ പിന്തുടരുന്ന ചിത്രം ‘സെപ്തംബർ 14‘ എന്ന കഥയിൽ കാണാം. സഞ്ജയ് അച്ഛൻ തന്നെയാണ് ഈ കഥയിൽ. സ്ത്രീയെ ചരിത്രസംഭവങ്ങൾക്കുപുറത്ത് നിർത്താനുള്ള പരോക്ഷ ശ്രമങ്ങൾ നിരന്തരമായി മലയാളി സമൂഹത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതിൽ സ്ത്രീ പോലും തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്ത മുഹൂർത്തങ്ങളാണ് ഏറെ.

പറിച്ചു നടപ്പെടുന്ന സംസ്കാരത്തിന്റെ വേദന, മുറുകെപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നല്ലതും തിയ്യതുമായ പൈതൃകങ്ങൾ രഹസ്യമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന പുരുഷകേന്ദ്രീകൃത സങ്കൽ‌പ്പനങ്ങൾ, ഇവയ്ക്കിടയിൽ ഞെരുങ്ങുന്ന സ്ത്രീയാലോചനകളുടെ പ്രശ്നപരിസരങ്ങൾ – റീനി എഴുതുമ്പോൾ ഇവയൊക്കെ കഥാപാത്രങ്ങളായും കഥാഭാവങ്ങളായും വേഷപ്പകർച്ചയാടുന്നുണ്ട്.

സ്ത്രീയെഴുതുമ്പോൾ, അത് അമേരിക്കയിലായാലും ഇന്ത്യയിലായാലും തീർച്ചയായും ജനാലകൾ തുറക്കാനായുക തന്നെയാണ്; കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ചും.

ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്ത്തുംകടവ്

ജൂലൈ 28, 2010

സെപ്തംബർ 14

2011-03-22T09:22:00.002-04:00

ദൈവമേ നീ എവിടെയായിരുന്നു? ആകാശത്തിന്റെ അതിരുകളിലോ? അപാരമായ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലോ? അതോ വിസ്തൃതമായ മണലാരണ്യത്തിലോ? മഞ്ഞു മൂടിയ മലകളിലോ? കരിഞ്ഞു ചാമ്പലായ മനുഷ്യമനസ്സുകളിൽ നിന്ന് ദിവസങ്ങൾക്ക്‌ മുമ്പേ നീ ഒളിച്ചോടിയിരുന്നോ, അവരുടെ പ്രാർഥനകൾ കേൾക്കുവാനാവാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്?

ഇവിടെ വായിക്കുക

റീനി മമ്പലത്തിന്റെ ‘റിട്ടേണ്‍ ഫ്ലൈറ്റ്’ എന്ന ചെറുകഥാസമാഹാരം പ്രകാശനംചെയ്തു

2011-02-14T21:54:00.010-05:00

സർഗവേദിയുടെ അരങ്ങു മറ്റൊരു പുസ്തക പ്രകാശനത്തിനുകൂടി സാക്ഷിയായി. വേദിയുടെ ചിരകാല സഹയാത്രികയായ റീനി മമ്പലത്തിന്റെ “റിട്ടേൺ ഫ്ലൈറ്റ്” എന്ന കഥാസമാഹരം വേദി പ്രസിഡന്റ് മനോഹർ തോമസ് , ജനനി മാസികയുടെ പത്രാധിപർ ജെ. മാത്യൂസിന് നൽകിക്കൊണ്ട് നവംബർ 21-ന് പ്രകാശനം ചെയ്തു. വളരെക്കാലമായി കഥകൾ എഴുതുന്ന റീനിയുടെ രചനകൾ മുഖ്യധാരയിലും, അമേരിക്കയിലെ ഒട്ടുമിക്ക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും വന്നിട്ടുണ്ട്. ചില കഥകൾ ആധുനീക കുടിയേറ്റ മലയാളിയുടെ ജീവിത ഗന്ധിയായ പുനരാവിഷ്കരണമായതുകൊണ്ട് സഹൃദയ ലോകത്ത് വളരെയധികം പരാമർശിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
വിഭ്രാന്ത ബാല്യത്തിന്റെയും , കുപിത യൌവ്വനത്തിന്റെയും അപ്പുറത്തുനിന്ന് വാനപ്രസ്ഥത്തിനും വാർദ്ധക്യത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഒരു കാഴ്ചക്കണ്ണാടിയിലൂടെ മുഖ്യമായും സ്ത്രീ മനസ്സുകളുടെ നൊമ്പര താളങ്ങൾ തന്റെ എഴുത്തിലൂടെ അനാവരണം ചെയ്യാൻ കഥാകാരി ശ്രമിക്കുന്നു. തനിക്ക് അജ്ഞാതമായ ദൂരക്കാഴ്ചകളെപ്പറ്റി ചിത്രീകരിക്കാതെ, തന്റെ ചുറ്റിലും പരക്കുന്ന ഓളങ്ങളുടെ സാന്ദ്ര മന്ത്രണത്തിന് കാതോർക്കുന്ന കഥാകാരി വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ വാക്കുകളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
ബഷീർ പറഞ്ഞു: “ഞാനെന്റെ ഉമ്മറക്കോലായിൽ, എന്റെ ഈസിചെയറിലിരുന്ന് കാണുന്നതിനെപ്പറ്റി മാത്രമെ എഴുതാറുള്ളു. അല്ലാതെ അടുക്കളയിൽ പോയി നോക്കി അവിടെ നടക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി എഴുതാറില്ല” എന്ന്‌.
റീനിയുടെ “സെപ്റ്റംബർ 14“ എന്ന കഥയിൽ , “തുറന്നിടാനാവില്ലെങ്കിൽ ജനാലകൾ കൊണ്ടെന്തു പ്രയോജനം?” എന്ന് ഒരു കഥാപാത്രത്തെക്കൊണ്ട് പറയിക്കുന്നുണ്ട്. കേരളത്തിലായാലും, മറ്റൊരു കുടിയേറ്റ മണ്ണിലായാലും, പുരുഷാധിപത്യമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആന്തരതൽ‌പ്പത്തിൽ നിന്ന് സ്ത്രീ എഴുത്തിന്റെ പ്രഭവ ചോതനകൾ ഉയരുന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ വ്യക്തമാവുന്നു.
ഈശ്വരവിശ്വാസിയും, സ്വന്ത സംഹിതകളിൽ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിക്കുകയും, പറിച്ചുനടപ്പെട്ട സംസ്കൃതിയിൽ നിന്നും മോചനം നേടാൻ കഴിയാതെ പോകുകയും ചെയ്യുന്ന കഥാകാരി, തന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയെല്ലാം ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നതും, ഇത്തരം മുറിവുകളിൽ നിന്നുയരുന്ന വേദനയുടെ ആളലുകളെപ്പറ്റിയാണ്.
പ്രവാസത്തിന്റെ ഗാർഹീക സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്ക് ഏറെ വിധേയയാകുന്നത് സ്ത്രീ തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, വ്യക്തിത്വമാർജ്ജിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങൾ റീനിയുടെ കഥകളിൽ മിക്കവയിലും കാണാം.
ന്യൂയോർക്ക് എൽമണ്ടിലെ കേരള സെന്ററിൽ വച്ചു കൂടിയ പ്രകാശന ചടങ്ങിൽ പ്രശസ്ത കഥാകാരനായ സി.എം.സി. അദ്ധ്യക്ഷത വഹിച്ചു. മനോഹർ തോമസ് പുസ്തക പരിചയം നടത്തി. കവി ജയൻ കെ.സി. തന്റെ ഹൃസ്വ പ്രഭാഷണത്തിൽ, പെണ്ണെഴുത്തിനെപ്പറ്റിയും, ചെറുകഥാ സാഹിത്യത്തിൽ, ഉത്തരാധുനികതയ്ക്കു ശേഷം വന്ന മാറ്റങ്ങളെപ്പറ്റിയും, കഥാലോകം ആർജിക്കുന്ന വികാസ പരിണാമങ്ങളെപ്പറ്റിയും പരാമർശിച്ചു. ദളിത്‌സാഹിത്യം, പെണ്ണെഴുത്ത് മുതലായ തരംതിരിവുകൾക്ക് അതീതമായി സാഹിത്യം നിലകൊള്ളണം എന്ന തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കിക്കൊണ്ട് ത്രേസ്യാമ്മ നാടാവള്ളി സംസാരിച്ചു. കാലിക പ്രാധാന്യമുള്ള കഥാതന്തുക്കൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ കഥാകാരി ബദ്ധശ്രദ്ധയായിരുന്നു എന്ന് ജെ. മാത്യൂസ് തന്റെ പ്രസംഗത്തിൽ വ്യക്തമാക്കി.
സാഹിത്യലോകത്തെയും മാധ്യമലോകത്തെയും പ്രശസ്തരായ പ്രൊഫ്. എം. ടി. ആന്റണി, വാസുദേവ പുളിക്കൽ, സാംസി കൊടുമൺ, ജോസ് കാടാപുരം, സിബി ഡേവിഡ്, ജോസ് തയ്യിൽ, ജേക്കബ് തോമസ്, രാജു തോമസ്, രാധാകൃഷ്ണൻ നായർ, പ്രൊഫ്. കുഞ്ഞാപ്പു, ഡോ. നന്ദകുമാർ ചാണയിൽ, ജോർജ് തുമ്പയിൽ എന്നിവർ ആശംസകൾ നേർന്നു.
കഥാകാരി, തന്റെ കന്നി കണ്മണിയെ സഹൃദയലോകം സദയം ഏറ്റുവാങ്ങിയതിൽ നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തി.

അവതാരികയില്‍ ശിഹാബുദ്ദിന്‍ പൊയ്തുംകടവ്

മഞ്ഞിന്റെ പട്ടുടുത്ത്‌....

2011-01-18T00:50:00.004-05:00

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ സ്നോസ്റ്റോമിന്റെ ദൃശ്യങ്ങള്‍.

ഇവിടെ ഡെക്കില്‍ എവിടെയൊ ഒരു മേശ ഉണ്ടായിരുന്നു

ഡ്രൈവേ കണ്ടെടുക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍

ഡ്രൈവേ ശരിയായി. ഏപ്രില്‍ വരെ കാത്തിരുന്നാല്‍ സ്നൊ താനെ ഉരുകി പ്യൂപ്പയായി കിടക്കുന്ന വാന്‍ പുറത്ത്‌ വന്നുകൊള്ളും.

പുതുവത്സരാശംസകള്‍

2010-12-29T08:47:00.002-05:00

ഓരോ മണല്‍ത്തരിയെയും നമുക്ക്‌ സ്പര്‍ശിക്കാനാവില്ല,ഓരോ പുല്‍ക്കൊടിയെയും നമുക്ക്‌ തലോടാനാവില്ല. അനന്തമായ സാധ്യതകളിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ കുതിപ്പിനിടയില്‍ വഴിയോരത്ത്‌ ഒരു നിമിഷം നില്‍ക്കൂ. ഭൂമിയുടെ കനിവില്‍, അരുമയായൊരു തലോടലിനായി, മൃദുലമായൊരു സ്പര്‍ശനത്തിനായി കാത്തിരിക്കും ഒരുകൂട്ടം പുല്‍ക്കൊടികളുണ്ടാവാം. പ്രപഞ്ചം വഴി തെളിക്കുമീ യാത്രയില്‍, ഒരു പക്ഷെ മടങ്ങുവാന്‍ വഴിമറന്നേക്കും ഈ യാത്രയില്‍, നാം ഒന്നുമല്ല, നമുക്കൊന്നുമില്ല, കൂടെക്കൊണ്ടുനടക്കുവാന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു പിടി സ്നേഹം മാത്രം. ആ സ്നേഹം നേടിയെടുക്കൂ, പങ്കു വെക്കൂ.........

പുതുവത്സരാശംസകള്‍!

മലമുകളിലെ മാതാവ്‌

2010-08-16T23:31:00.008-04:00

മക്കള്‍ ഓലപ്പന്തുകള്‍ പോലെയാണ്‌. മെടഞ്ഞെടുക്കാന്‍ പഠിക്കണം. തറയിലേക്ക്‌ ഉരുട്ടിയെറിഞ്ഞാല്‍ ഏണുകളും കോണുകളും കൊണ്ട്‌ ഉദ്ദിഷ്ട സ്ഥലത്ത്‌ എത്തിച്ചേരുവാന്‍ സമയമെടുക്കും. തിരികെയെടുത്ത്‌ വീണ്ടും എറിയുവാനവസരം തരാതെ എവിടെയൊക്കെയോ എത്തിയെന്നും വരാം.

എഴുത്തിന്റെ വഴികള്‍

2010-03-18T21:35:00.007-04:00

അടുക്കളവാതിലിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ്‌ അകത്തേക്കുവന്ന അരുതാത്തൊരു ഇഷ്ടം അവള്‍ക്കും തോന്നിയിരുന്നു. ആ ഇഷ്ടം പച്ചക്കറികള്‍ക്കിടയില്‍ പച്ചയായി കിടന്നിരുന്നു. കറിക്കത്തികൊണ്ട്‌ നുറുക്കിമാറ്റാതെ, ചപ്പുകൂനയിലേക്ക്‌ എറിഞ്ഞുകളയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. അരുതാത്ത ഇഷ്ടം ജീവിതസഹജമായ, ശിക്ഷയര്‍ഹിക്കാത്ത അപരാധമാണ്‌. സ്നേഹം മനുഷ്യസഹജമാണ്‌. ജീവവായുപോലെ നമ്മിലലിഞ്ഞ്‌, ഒഴിവാക്കാനാവാത്തവിധം.

മാം (MAM-Malayalee Association of Maryland) ആഗോള സാഹിത്യമത്സരത്തില്‍ ചെറുകഥക്ക്‌ രണ്ടാം സ്ഥാനം റീനി മമ്പലത്തിന്‌.

2009-10-20T08:28:00.009-04:00

മാമിനെക്കുറിച്ച്‌ ഇവിടെ വായിക്കുക

ഫോമ (Federations of Malayalee Associations of America) സാഹിത്യമത്സരം നടത്തുന്നു. അമേരിക്കന്‍ മലയാളികള്‍ കൃതികള്‍ അയക്കേണ്ട അവസാന തീയതി ഒക്ടോബര്‍ 31.

2009-10-06T09:11:00.004-04:00

ഗൃഹലക്ഷ്മി

2009-05-19T09:22:00.002-04:00

റീനി മമ്പലം

ഉറക്കച്ചടവുള്ള കണ്ണുകള്‍ പാതി തുറന്നപ്പോള്‍ ചുണ്ടില്‍ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂട്‌. കരവലയത്തിനുള്ളില്‍ അമര്‍ന്നപ്പോള്‍ കാതുകളില്‍ മന്ത്രധ്വനി.

"ഹാപ്പി ബേര്‍ത്ത്ഡെ ലക്ഷ്മി"

പിന്നെ എന്തെല്ലാമോ കേള്‍ക്കുവാന്‍ മോഹിച്ചു. പക്ഷെ ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. സ്നേഹം ഒരു കിഴിക്കുള്ളിലാക്കി മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവ്‌.വല്ലപ്പോഴും എടുത്തുകാട്ടിയാല്‍ ഞാന്‍ ആ കിഴി ഒരു നിധിപോലെ സ്വീകരിക്കും. "പൂവങ്കോഴിപോലെ കൂകി അറിയിക്കുവാനുള്ളതാണോ എന്റെ സ്നേഹമെന്ന്" ചോദിക്കുമ്പോള്‍ വാദിക്കുവാന്‍ ഒരുമ്പെടാറില്ല.

മണിയൊച്ചമുഴങ്ങിയപ്പോള്‍ അലാറംനിര്‍ത്തി എഴുന്നേറ്റു.കുട്ടികളെ കുലുക്കി വിളിച്ചുണര്‍ത്തി. സ്കുള്‍ബസ്‌ കിട്ടാതെപോയാല്‍ കിടന്നുറങ്ങിയ സ്വെറ്റ്‌പാന്റ്‌സ്‌ ധരിച്ച്‌ കുട്ടികളെ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടിറക്കുവാന്‍ വയ്യ. പ്രത്യേകിച്ചും ഇന്ന്‌ എന്റെ പിറന്നാള്‍ ദിവസമല്ലേ? കാലത്തെഴുന്നേറ്റ്‌ കുളിച്ച്‌കുറിതൊട്ട്‌ ഭര്‍ത്താവിനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ബെഡ്‌കോഫി കൊടുക്കേണ്ടവള്‍, ഞാന്‍, ഗൃഹലക്ഷ്മി.

സ്കൂള്‍ബസിന്റെ ഇരമ്പല്‍ കേട്ട്‌ പാഞ്ഞിറങ്ങിയ കുട്ടികള്‍ പറഞ്ഞു,
"ഹാപ്പി ബേത്ത്ഡെ മാം. ഹാവ്‌ എ നൈസ്‌ ഡെ".

ആശംസകള്‍ പ്രവൃത്തിയില്‍ വരട്ടെ എന്നാഗ്രഹിച്ചു. ഭര്‍ത്താവിന്റെ രുചിക്കനുസരിച്ചുള്ള കറികള്‍ ഉണ്ടാക്കുവാനായി ഒരേവേവുള്ള പച്ചക്കറികള്‍ ഒരേ വലുപ്പത്തില്‍ മുറിച്ചുകൊണ്ട്‌ എന്റെ നല്ലദിവസത്തിന്‌ തുടക്കമിട്ടു. കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ എന്തെങ്കിലും 'നോര്‍മല്‍' ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കണം. ഇന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണമല്ലാത്തതെന്തും അവര്‍ക്ക്‌ നോര്‍മല്‍.

ഉച്ചയോടടുത്തപ്പോള്‍ മനസ്സുപറഞ്ഞു, ഇന്നത്തെ നിന്റെ നല്ലദിവസത്തിന്‌ പതിവുപോലെ ആവര്‍ത്തനവിരസത. ശേഷമുള്ള ദിവസമെങ്കിലും ആവര്‍ത്തനം ഒഴിവാക്കു.

മാളിലൂടെ വെറുതെ കറങ്ങിനടന്നു. സെന്റര്‍കോര്‍ട്ടില്‍ എന്തോകലാപരിപാടി നടക്കുന്നു. അഴികളില്‍ കയ്യൂന്നി പരിപാടികളില്‍ മിഴിനട്ട്‌ വെറുതെനിന്നു.

"ഹലോ" ശബ്ദം കേട്ട വശത്തേക്ക്‌ നോക്കി.

ഒരാള്‍ പരിചയപ്പെടുവാനുള്ള ഒരുക്കത്തോടെ എനിക്കുനേരെ കൈനിട്ടീ.

"ഞാന്‍ ലക്ഷ്മി"

"ഇന്ത്യനാണല്ലേ? ലക്ഷ്മി, നല്ല പേര്‌. എന്താണതിന്റെ അര്‍ത്ഥം?

അയാള്‍ വെറുതെവിടുവാനുള്ള ഭാവമില്ല.

"ഐശ്വര്യ ദേവത" മറുപടിനല്‍കി.

"ലക്ഷ്മി ഡോക്ടറാണോ"?

"അല്ല" ഒറ്റവാക്കില്‍ മറുപടികൊടുത്തു.

ഡോക്ടറാണെങ്കില്‍ ഞാനിനേരത്ത്‌ മാളിലൂടെ കറങ്ങിനടക്കാതെ വല്ല ആശുപത്രിയിലും ജോലിചെയ്ത്‌ കാശ്‌ ഉണ്ടാക്കില്ലേ മരമണ്ടൂസെ- എന്ന്‌ ചോദിക്കണമെന്ന്‌ തോന്നി.

"മുഷിവ്‌ തോന്നരുത്‌, ഇന്ത്യയില്‍നിന്നും ധാരാളം ഡോക്ടര്‍മ്മാരും എഞ്ചിനീയറന്മാരും ഇവിടെ വരുന്നതുകൊണ്ട്‌ ചോദിച്ചതാണ്‌". അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു.

"കമ്പൂട്ടറിനോട്‌ ബെന്ധപ്പെട്ട ധാരാളം ജോലികള്‍ ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലാണല്ലോ നടക്കുന്നത്‌? ഞാനും അതേ ഫീല്‍ഡില്‍ ആയിരുന്നു.ഇന്ത്യന്‍ ആള്‍ക്കാരുടെ ബുദ്ധി ഈ നാട്ടിലേക്ക്‌ ഇറക്കുമതിചെയ്യുവാന്‍ തുടങ്ങിയതോടെ ജോലിപോയൊരു ഹതഭാഗ്യനാണ്‌ ഞാന്‍".

അയാളുടെ ജീവിതപുസ്തകം എന്റെ മുന്നില്‍ നിവര്‍ത്തിവായിക്കുമോ എന്ന്‌ ഭയപ്പെട്ട ഞാന്‍ സഹതാപം അയാള്‍ക്ക്‌ നേരെ ചൊരിഞ്ഞുകൊടുത്തു.

"ഭാര്യക്ക്‌ ജോലിയുണ്ട്‌. അതുകൊണ്ട്‌ പിടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നു. വിന്ററില്‍ വീട്ടിലിരുന്ന്‌ ബോറടിച്ചു.വാരാന്ത്യത്തില്‍ സ്കീയിങ്ങിന്‌ പോകണമെന്നാഗ്രഹമുണ്ട്‌. അതിന്‌ ഷോപ്പിങ്ങിനിറങ്ങിയതാണ്‌. ലക്ഷ്മി സ്കീ ചെയ്യുമോ? "

:ഇല്ല" എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സഹതാപം നിഴലിച്ചത്‌ അയാളുടെ മുഖത്തായിരുന്നു.

"പറയുവാന്‍ വിരോധമില്ലങ്കില്‍ ഞാനൊന്ന്‌ ചോദിച്ചോട്ടേ, ഭര്‍ത്താവ്‌ എന്തുചെയ്യുന്നു?"

"ഡോക്ടറാണ്‌" മറുപടികൊടുത്തു.

"നല്ല പ്രൊഫഷന്‍. ഡോക്ടേര്‍സ്‌ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്‌.ലോകാന്ത്യം വരെ ഈ ഭൂമിയില്‍ രോഗികളുണ്ടാവും".
ജോലിയില്ലാത്തവന്റെ വാക്കുകള്‍.

"ലക്ഷ്മി, വിരോധമില്ലെങ്കില്‍ നമുക്കൊരു കപ്പ്‌ കാപ്പികുടിക്കാം?"

എന്റെ ചിരിക്കിപ്പോഴും വശ്യതയുണ്ടെന്നും ആകാരത്തിന്‌ വടിവുണ്ടെന്നും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുമാറ്‌ ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്തൊരു ചോദ്യം.

വിരോധമുണ്ടന്നോ, സങ്കോചമുണ്ടന്നോ പറഞ്ഞില്ല. സൗഹാര്‍ദം പുരട്ടിയ ചിരിയെറിഞ്ഞു പറഞ്ഞു" വീട്ടിലെത്താനല്‍പ്പം തിടുക്കമുണ്ട്‌".

ഒരു സുഹൃത്ത്‌ബന്ധം എനിക്ക്‌ ഞാന്‍തന്നെ നിഷേധിച്ച്‌ തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോള്‍-

"ഹാവ്‌ എ നൈസ്‌ ഡേ ലക്ഷ്മി".

ഞാന്‍ എഞ്ചിനീയറോ, ഡോക്ടറോ അല്ല. അതിനുമുപരിയായി സ്കി ചെയ്യുവാനുമറിയില്ല. എങ്കിലും ഞാനിപ്പോള്‍ വെറും ലക്ഷ്മിയല്ല, ഡോക്ടര്‍ ഭര്‍ത്താവുള്ള ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയാണ്‌. എന്നില്‍ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്നത്‌ ഒരമ്മയുടെയും ഭാര്യയുടെയും നിസ്സാരവും അതേസമയം സങ്കിര്‍ണവുമായ ജോലിയും കര്‍ത്തവ്യങ്ങളും മാത്രം.

"ലക്ഷ്മി, അധികം പ്രതീക്ഷകള്‍ പാടില്ല, അപ്പോഴല്ലേ നിരാശയുണ്ടാവുക?. നിന്റെ സുഖദുംഖങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദി നീ തന്നെ" ഭര്‍ത്താവിന്റെ കൂടെക്കൂടെയുള്ള വാക്കുകള്‍".

സൂപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ഒരു ഡോളറിന്‌ കിട്ടുന്ന അഞ്ച്‌ ഏത്തക്കയെക്കുറിച്ചും ഇന്ത്യന്‍ കടയില്‍നിന്നും വാങ്ങുന്ന തുടുത്ത കോവക്കയെക്കുറിച്ചും എനിക്ക്‌ അതീവമായി സന്തോഷിക്കുവാന്‍ കഴിയില്ലാത്തത്‌ എന്റെ കുഴപ്പമെന്ന്‌ എന്നെത്തന്നെ ബോധിപ്പിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. മനസ്സിനിണങ്ങിയ കൂട്ടുകാരെ തിരയുന്നത്‌ വെറുമൊരു വിനോദമെന്ന്‌ എനിക്ക്‌ തോന്നിയിട്ടില്ല.

എന്റെ ആത്മാവിന്റെ രോദനം എനിക്കെന്നും താരാട്ടാണ്‌.. മനസ്സിന്റെ ദാഹമകറ്റാന്‍ എവിടെയാണ്‌ തിരയേണ്ടത്‌? അളവില്ലാത്ത സ്നേഹം മനസ്സിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ആത്മാവിന്റെ ദാഹം സ്വാഭാവികമല്ലേ?

ചുറ്റും നോക്കി. തിരക്കുപിടിച്ച്‌ ഓടിനടക്കുന്ന, സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്ന കുറെ മനുഷ്യജീവിതങ്ങള്‍. ഓട്ടത്തിന്റെ അന്ത്യത്തില്‍ തളരുമ്പോള്‍ ഏതോ ഒരു നേഴ്സിങ്ങ്‌ഹോമില്‍ എരിഞ്ഞുതീരുന്ന ജീവിതം. ഇന്നെന്റെ ബേര്‍ത്ത്ഡെയാണ്‌. ആ വൃദ്ധസദനത്തിലേക്ക്‌ ഒരുവര്‍ഷം കൂടി അടുത്തിരിക്കുന്നു.

പെര്‍ഫ്‌യൂം കടയില്‍ പൈസകൊടുത്തുകഴിഞ്ഞ്‌ വാച്ചിലേക്ക്‌ നോക്കിയപ്പോള്‍ നേരം ഒരുപാടായെന്ന്‌ മനസ്സിലായി.

ഭര്‍ത്താവ്‌ നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ പിറന്നാള്‍ പ്രമാണിച്ച്‌ രോഗികള്‍ അവധിയിലാണോ?

കുട്ടികള്‍ ഓടിവന്ന്‌ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"അമ്മ എന്തേ വരുവാന്‍ വൈകുന്നതെന്നു ചിന്തിച്ച്‌ ഞങ്ങള്‍ ആകെ വിഷമിച്ചിരിക്കയായിരുന്നു".

"ലക്ഷ്മി, നിനക്കൊന്ന്‌ ഫോണ്‍ ചെയ്യാമായിരുന്നില്ലേ? കയ്യിലുള്ള സെല്‍ഫോണ്‍ ഓണാക്കിയിട്ടുകൂടേ? വെറുതെയെല്ലാവരെയും വിഷമിപ്പിച്ചതെന്തിനാ? നിന്റെ പിറന്നാള്‍ പ്രമാണിച്ച്‌ ഡിന്നറിന്‌ പുറത്തു പോകാമെന്നുകരുതി പേഷ്യന്‍സിനെ വൈകി എടുത്തില്ല"

ആ കണ്ണൂകളിലെ പരിഭ്രമം കെട്ടടങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. മുഖത്ത്‌ ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തൊരു ആദ്രത.

സങ്കീര്‍ണ്ണമല്ലാത്ത, കടമകള്‍ ഇല്ലാത്തൊരു ലോകത്തിലൂടെയുള്ള ഇന്നത്തെ എന്റെ നല്ല ദിവസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തില്‍ എന്നിലെ ഗൃഹലക്ഷ്മിക്ക്‌ കുറ്റബോധം തോന്നി.

ഇരുളിന്റെ പുതപ്പണിഞ്ഞ മുറിയില്‍ , എന്റെ കാതുകളില്‍ മന്ത്രധ്വനി മുഴങ്ങി "ഹാപ്പി ബേര്‍ത്ത്‌ ഡേ ലക്ഷ്മി. നീയിന്നെന്നെ വളരെ പേടിപ്പിച്ചുവല്ലോ"

ഞാന്‍ ആ കരവലയത്തിലൊതുങ്ങി.

"നല്ല സുഗന്ധം, ഏത്‌ പെര്‍ഫ്‌യൂമാണ്‌?"

സ്നേഹത്തിന്റെ കിഴി ഭര്‍ത്താവെനിക്കു വെച്ചുനീട്ടി. ആത്മാവിന്റെ ദാഹമകറ്റുന്ന തെളിനീര്‌ ഞാന്‍ രുചിച്ചറിഞ്ഞു.

"ദേവേട്ടാ, ഈ സ്നേഹമെല്ലാം മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ പൂഴ്‌ത്തിവെച്ചിരുന്നാല്‍ പായലുപിടിച്ചുപോവില്ലേ"? ഞാന്‍ പകുതി കളിയായും കാര്യമായും ചോദിച്ചു.

സ്നേഹം തേടുന്നവര്‍

2009-04-28T11:37:00.006-04:00

സ്നേഹം തേടുന്നവര്‍

റീനി മമ്പലം

ഞാന്‍ രാവിലെ കടയിലേക്കു കയറുമ്പോള്‍ പടികളിലിരുന്ന്‌ ഒരു കൊച്ചുപെണ്‍കുട്ടി കല്ലുകൊത്തിക്കളിക്കുന്നു.

"സാറെ, ഇന്നൊന്നും കഴിച്ചില്ല, വല്ലതും തരണെ" എന്നുപറഞ്ഞ്‌ ആ കൊച്ചുകൈകള്‍ എന്റെ നേരെ നീളുമെന്ന്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷെ, അവള്‍ എന്നെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ഭവ്യതയോടെ എഴുന്നേറ്റുമാറി.

ഉച്ചതിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ ഇലക്കീറില്‍നിന്നും എന്തോ കഴിക്കുന്നതുകണ്ടു. അവളുടെയടുത്ത്‌ തന്റെ പങ്കിനായി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന തെരുവിലെ മറ്റൊരു ജന്മം. അവന്‍ അവളെ നോക്കി വാലാട്ടുകയും മുറുമുറുക്കുകയും ചെയ്തു. ഹൃദയത്തിന്റെ ലോലതലത്തില്‍ ആരോ മുള്ളിട്ടുവരഞ്ഞുവോ?

വൈകിട്ട്‌ കടപൂട്ടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവള്‍ പരിസരത്തെങ്ങാനുമുണ്ടോയെന്ന്‌ നോക്കി. കാണാതിരുന്നപ്പോള്‍ കൂടണയുവാന്‍ അവള്‍ക്കൊരുവീടുണ്ടന്ന്‌ കരുതി.

രാത്രിവിളക്കുകള്‍ തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ നഗരത്തിലെ തിരക്ക്‌ കുറഞ്ഞിരുന്നു. വഴിവിളക്കുകള്‍ പിന്നിലേക്ക്‌ തള്ളിമാറ്റി കാറ്‌ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ പാസ്സഞ്ചര്‍ സീറ്റിലേക്ക്‌ നോക്കി, മോള്‍ക്കുവേണ്ടി മിഠായിപ്പൊതികള്‍ വാങ്ങിച്ചിരുന്ന പതിവ്‌ നിര്‍ത്തിയതോര്‍ക്കാതെ.

സുതാര്യമായ ഓര്‍മ്മകളുടെ മറനീക്കി നോക്കി. പടികളില്‍ എന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്ന മകള്‍.

"നീയിങ്ങനെ മുട്ടായിക്കൊതിച്ചിയായാല്‍ പല്ലുകള്‍ പുഴുതിന്നുപോവില്ലേ ലേഖമോളേ?" അവളെവാരിയെടുത്ത്‌ കറങ്ങിത്തിരിയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

ഉമ്മറത്തെ തിരിനാളം സൃഷ്ടിച്ച ഇന്ദുവിന്റെ നിഴലുകള്‍ ഭിത്തിയില്‍ ഇളകിയാടി.

അന്ന്‌ ജീവിതം സുന്ദരമായൊരു നദിയായി ഒഴുകിയിരുന്നു.

പിറ്റെദിവസം കടയിലേക്ക്‌ കയറുമ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടി കടയുടെ പരിസരത്തുണ്ടായിരുന്നു.

മാടിവിളിച്ചപ്പോള്‍ സങ്കോചത്തോടെ അടുത്തുവന്നു,

"നിന്റെ പേരെന്താ"

"രമ"

കുളികഴിഞ്ഞ്‌ നനവുമാറാത്ത മുടി റിബണ്‍കൊണ്ട്‌ പിടിച്ചുകെട്ടിയിരുന്നു. ആവശ്യത്തിലധികം വലുപ്പമുള്ള നരച്ച ഉടുപ്പിന്‌ വൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

അധികമൊന്നും സംസാരിക്കാനാവാതെ ഞാനകത്തേക്ക്‌ കയറിപ്പോയി.

ഉച്ചയൂണുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇന്ദു ടിഫിനില്‍ കൊടുത്തയച്ച ലഡുവുമായി ഞാന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി, അവളെ വിളിച്ചു.

അടുത്തു വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ലഡു അവളുടെ നേര്‍ക്ക്‌ നീട്ടി.

"ങൂ ങൂ" അവള്‍ വിസ്സമ്മതിച്ച്‌ തലയാട്ടി. എരിയുന്നവയറിലും ഔദാര്യം തേടരുതെന്ന്‌ അവള്‍ക്കു ആരോ പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ?.

ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചപ്പോള്‍ അവളതുവാങ്ങി. എന്നെനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരി മുഖത്താകെ പടര്‍ന്നു. ആ ചിരി എന്നിലേക്കുംവ്യാപിച്ചു.

സന്ധ്യക്ക്‌ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഇന്ദു ഇരുട്ടിന്റെ കൂട്ടുകാരിയായി വെളിയിലേക്ക്‌ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.

നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ അവള്‍ ആരെ തിരയുന്നു?

ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പണിഞ്ഞ വാഴക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ പ്രിയമുള്ളവര്‍ മിന്നായംപോലെ വന്നുമറയുമോ?

"ഇന്ദു"

അവള്‍ അരികിലെത്തി എന്റെ തോളില്‍ തലചായ്ച്ചു.

ഞാന്‍ വീണ്ടും തളരുന്നുവോ?

"ഇന്ദു, നമുക്ക്‌ വീണ്ടും ഒരു കുട്ടി കൂടി, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു കുഞ്ഞിനെ അഡോപ്‌റ്റ്‌ ...."

മുഴുമിച്ചില്ല, അതിനുമുമ്പേ അവള്‍ പറഞ്ഞു "നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ അവളെ മറക്കുവാന്‍ ഇത്ര ധൃതിയായോ?" വാക്കുകള്‍ക്ക്‌ വളരെ മൂര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.

നിന്റെ ദുഖം എന്റെ സത്യമാണ്‌. നിന്റെ സന്തോഷം എന്റെ കര്‍മ്മമാണ്‌. നിന്റെ ജീവിതം എന്റെ അവകാശവും. ഞാനവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നനഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. ഇരുട്ട്‌ ഞങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ മറച്ചുവെച്ചു. ഇരുട്ടിനെ ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടു.

കടയുടെ പരിസരത്തുകണ്ട പെണ്‍കുട്ടിയെക്കുറിച്ച്‌ അവളോടുപറയണമെന്നുതോന്നി.

കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരം ഒഴിവാക്കുന്നതാണുനല്ലതെന്ന്‌ മനസ്സുപറഞ്ഞു.

രാവിലെ പറമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരുവാഴയിലവെട്ടി രഹസ്യമായി ഡിക്കിയിലിട്ടു.

"ഇന്ദു, ഇന്ന് അല്‍പ്പം കൂടുതല്‍ ചോറും കറികളും ടിഫിനില്‍ പാക്കുചെയ്യു. കഴിക്കുമ്പോള്‍ ആവശ്യത്തിനാകുന്നില്ല എന്നൊരുതോന്നല്‍.

അന്ന്‌ രാവിലെ കടയുടെ പരിസരത്ത്‌ പെണ്‍കുട്ടിയെ കാണാതിരുന്നപ്പോള്‍ നിരാശ തോന്നി. പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ ഉളവാകുന്ന ശൂന്യതയെ ഞാന്‍ ഭയന്നു. അതുകൊണ്ടാവാം പെണ്‍കുട്ടി ആരെന്നോ എവിടെ നിന്നെന്നോ ഞാനറിയാതെ പോയത്‌.

മിച്ചംവന്ന ചോറും കറികളും നായ തിന്നുന്നത്‌ നോക്കിനിന്നതിനുശേഷം വൈകിട്ട്‌ കടപൂട്ടി ഞാനിറങ്ങി.

വിഷുക്കണി കാണുന്ന സന്തോഷത്തോടെ പിറ്റേന്ന്‌ രാവിലെ ഞാനവളെ കണ്ടു.

"രമേ, ഇന്നലെ എവിടെയായിരുന്നു?"

"ഇന്നലെ ഏട്ടന്‌ പനിയായിരുന്നു. അതോണ്ട്‌` വീട്ടിലിരുന്നു. ദാ, ആ ചായക്കടയില്‍ പാത്രംകഴുകണ പണിയാ ഏട്ടന്‌" എതിര്‍വശത്തുള്ള ചായക്കടചൂണ്ടിയവള്‍ പറഞ്ഞു.

"നിനക്ക്‌ വീട്ടില്‍ വേറെ ആരൊക്കെയുണ്ട്‌?" എന്റെ ജിജ്ഞാസ വര്‍ദ്ധിച്ചു.

"അമ്മയുണ്ട്‌"

"അഛന്‍?"

"അഛന്‍ മരിച്ചുപോയി. ട്രെയിനിന്റെ അടിയില്‍ തലവെച്ചു"

ഞാന്‍ അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു.

"അഛന്‌ സൂക്കേടായിക്കിടന്നപ്പോ ഞനെന്നും വിശന്നു കരയുമായിരുന്നു. ഒരുദിവസം ഞാന്‍ കരഞ്ഞപ്പോ അഛന്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയി, എന്നിട്ട്‌ റെയിലില്‌ തലവച്ചു".

കഥ പറയുന്ന ലാഘവത്തോടെ അവള്‍ പറഞ്ഞു.

ഞാനവളുടെ അഛന്റെ ചിതറിയ ദേഹം മനസ്സില്‍നിന്നു മാറ്റിയിടുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

"നിനക്ക്‌ വിശക്കുന്നുണ്ടോ?"

"ഇല്ല, അമ്മ ഇപ്പോ കല്‍പ്പണിക്ക്‌ പോവണോണ്ട്‌ എനിക്ക്‌ വിശക്കണില്ല".

ഞാനപ്പോള്‍ അകലത്തിലല്ലാത്ത പഴയൊരു ദിവസത്തിലേക്ക്‌ ഓടിപ്പോയി...

അന്ന്‌ മോള്‍ക്ക്‌ അവധിക്കാലമായിരുന്നതിനാല്‍ ഇന്ദുവിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരമാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാറിലേക്ക്‌ പോയത്‌. നീലക്കുറിഞ്ഞികളുടെ നാട്ടിലേക്ക്‌ കാര്‍ മലകയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്ദുവിന്റെ ഊറിച്ചിരിക്കുന്ന മുഖം എന്റെ തോളിലേക്ക്‌ ചേര്‍ന്നിരുന്നു. മൂന്നാറിലെ കാറ്റിലേക്ക്‌ തലയിട്ട്‌ ലേഖ വായുവില്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചും മായിച്ചും കൊണ്ടിരുന്നു.

തിരികെവരുംവഴി എല്ലാവരും ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു. ഇന്ദു എന്റെ തോളില്‍ തലചായ്ച്ച്‌ ഉറങ്ങി. ലേഖ തനിയെ പാട്ടുപാടിയിരുന്നതിനുശേഷം ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങി. എന്റെ കണ്ണുകളും ഒരുനിമിഷത്തേക്ക്‌ അടഞ്ഞുവോ?

മലഞ്ചെരിവുകള്‍ ആ ദിവസം കരഞ്ഞിരിക്കണം. എന്റെ ആത്മാവിന്റെയൊരംശം ആ മലയിടുക്കുകളില്‍ എനിക്കുനഷ്ടമായി. ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇന്ദുവെന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിരുന്നുവെങ്കില്‍ എന്ന്‌ ഞാനെത്രതവണയാഗ്രഹിച്ചു.

ലേഖ എന്റെമുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നതായി എനിക്കുതോന്നി.

"നീയെന്റെകൂടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ വരുന്നോ?"

"ഇല്ല, ഞാന്‍ വന്നാല്‍ അമ്മക്ക്‌ സങ്കടാവും"

ഇനിയൊരമ്മയും ഞാന്‍ നിമിത്തം ദുഖിക്കാന്‍ പാടില്ല. ഞാന്‍ അവളുടെ തലയില്‍ തലോടി.

അകത്തുപോയി അവളുടെ പാകത്തിലുള്ള രണ്ടുടുപ്പുകളുമായി തിരികെ വന്നു. ഉടുപ്പുകള്‍ അവളുടെ നേരെ വച്ചു നീട്ടി.

അവള്‍ മടിക്കാതെ വാങ്ങി.

"ഹായ്‌, നല്ല ഉടുപ്പ്‌"

അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ തെളിഞ്ഞ മഴവില്ലിന്‌ ഏഴിലേറെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നെനിക്ക്‌ തോന്നി.

ഒരുടുപ്പ്‌ ദേഹത്തുചേര്‍ത്തുപിടിച്ച്‌ എന്നെനോക്കി ചിരിച്ചു.

അവളെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുചോദിച്ചു "ഞാന്‍ അച്ഛാന്ന്‌ വിളിച്ചോട്ടെ?"

ശിശിരം - പുഴ.കോം-ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കഥ

2009-03-09T22:38:00.004-04:00

സ്വന്തം മകനെ തിരിച്ചറിയുവാന്‍ കഴിയാത്തൊരു അവസ്ഥ. എന്റെയുള്ളു നടുങ്ങി. തലച്ചോറാരോ ഇളക്കിയെടുത്ത്‌ വറചട്ടിയിലിട്ടതുപോലെ പുകഞ്ഞു. കുട്ടികളുടെ കോളേജ്‌ പഠനം, വീടിന്റെ കടം, കാറുകളുടെ കടം, ഇതെല്ലാം കൂടി എന്നെ മൊത്തത്തിലൊരു കടക്കാരനാക്കിയിരുന്നു. കടങ്ങളും ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡുമില്ലെങ്കില്‍ അമേരിക്കന്‍ ജീവിതം പൂര്‍ണ്ണമാവില്ലല്ലോ.

http://www.puzha.com/puzha/magazine/html/stiry2_feb25_09.html

ഒബാമയെ ഒറ്റുകൊടുക്കുമോ?

2009-02-23T22:56:00.010-05:00

മിഷേല്‍ ഒബാമ ക്യാമ്പേനിംഗ്‌ സമയത്ത്‌ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ "അമേരിക്കയെ മുഴുവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ ജന്മമെടുത്ത മിശിഹായല്ല ഒബാമ. ഒബാമക്കും തെറ്റുകള്‍ പറ്റാം. കാര്യങ്ങള്‍ പെട്ടെന്ന്‌ നേരെയാകണമെന്നില്ല. അമേരിക്കന്‍ ജനതയെ മുഴുവന്‍ രക്ഷിക്കുവാന്‍ ജന്മമെടുത്ത മിശിഹായല്ലെങ്കിലും ഒബാമയുടെ കഴിവുകളില്‍ വിശ്വാസമര്‍പ്പിച്ച്‌ 'Yes , we can' ആപ്തവാക്യമാക്കി, ശുഭാപ്തിയോടെ അമേരിക്കന്‍ ജനത നല്ലൊരുനാളേക്ക്‌ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒബാമയെന്ന മനുഷ്യപുത്രനെ ആരും ഒറ്റിക്കൊടുക്കാതിരിക്കട്ടെ.

ബൂലോകരെ, ദേശാഭിമാനി വാരികയില്‍ ഈയിടെ വന്ന എന്റെ ഒരു ലേഖനം.

കറുത്തകുപ്പായക്കാരന്‍

2008-04-01T07:44:00.003-04:00

"ഇതാണു ജീവിതം. നിന്നെ നോവിക്കാനായി പാലുകുടിച്ച കുപ്പികളുടച്ച്‌ അവര്‍ നിന്റെ വഴിയില്‍ വിതറും. എത്രയൊ അമ്പുകള്‍ ഇനിയും നിനക്കുനേരെ തൊടുത്തുവിടുവാനുണ്ട്‌.എത്രയോ ആണികള്‍ നിന്നില്‍ തറക്കുവാനുണ്ട്‌. നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ച ദൈവം നിനക്കായി ഒരു തുരുത്തിയില്‍ കണ്ണുനീര്‍ കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നു. അതുമുഴുവന്‍ ഒഴുക്കിത്തീര്‍ക്കാതെ ഈ ജന്മം അവസാനിപ്പിക്കാനാവില്ല".ബൂലോകരെ, അടുത്തയിട ദേശാഭിമാനിവാരികയില്‍ വന്ന എന്റെ ഒരു ചെറുകഥ "കറുത്തകുപ്പായക്കാരന്‍". വായിച്ചാലും.

ബൂലോകര്‍ക്ക്‌ ഈസ്റ്റര്‍ ആശംസകള്‍!

2008-03-23T00:51:00.002-04:00

കേരളത്തില്‍ ഈസ്റ്റര്‍ സമയത്ത്‌ വിരിഞ്ഞിരുന്ന ലില്ലിപൂക്കളുടെയും അന്നത്തെ ഈസ്റ്ററിന്റെയും ഓര്‍മ്മക്കായി.

കണക്ടിക്കട്ടിലിലുള്ള എന്റെ വീട്ടിലിലും ഈസ്റ്റര്‍ സമയത്ത്‌ ഈ ലില്ലികള്‍ പൂക്കുന്നു.

ഇന്നലെകളുടെ മരണം

2008-02-13T00:18:00.004-05:00

"കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൊതിയും രുചിയും രണ്ടാണന്നു ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ വീട്ടുകാരനും അവള്‍ വിരുന്നുകാരിയുമായി മാറി. ബന്ധം ഉലഞ്ഞു".

അടുത്തയിടക്ക്‌ മലയാള മനോരമ ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പില്‍ വന്ന എന്റെ ഒരു കഥ 'ഇന്നലെകളുടെ മരണം' പോസ്റ്റുചെയ്യുന്നു. ബൂലോകരെ വായിച്ചാലും, അഭിപ്രായം അറിയിച്ചാലും.

ജനുവരിയുടെ മുടിനിറയെ മഞ്ഞിന്‍പൂക്കള്‍!

2008-02-05T22:25:00.000-05:00

അമ്മക്കിളികള്‍

2007-11-13T00:04:00.000-05:00

ഇന്നു രാവിലെയെങ്കിലും ദിവ്യ വിളിക്കുമെന്ന്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചു. ടെലഫോണിന്റെ ഓരോമണിയടിയും രമയെ പ്രതീക്ഷകളുടെ കൊടുമുടിയിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോവുകയും കുറച്ചുനിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിരാശയുടെ താഴ്‌വാരത്തിലേക്ക്‌ തള്ളിയിടുകയും ചെയ്തു. ചിന്തകള്‍ മനസ്സിനെ അലട്ടിയപ്പോള്‍ തെല്ലൊരാശ്വാസം കിട്ടുവാന്‍ അവള്‍ ഉച്ചയുറക്കത്തിന്റെ മറക്കുട തേടി.

ആകാശം ഇരുണ്ടുകൂടുകയും ഇടിമുഴങ്ങുകയും ചെയ്തത്‌ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. കാറ്റില്‍ ജനല്‍പ്പാളികള്‍ ആഞ്ഞടഞ്ഞപ്പോള്‍ തെല്ലൊരു അലോരസത്തോടവള്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു.

"രമേ, നീയുണര്‍ന്നുവോ? പുറത്തുനിന്ന്‌ തുണികള്‍ എടുക്കു".

രവിയുടെ അമ്മ വരാന്തയില്‍നിന്നും ഉറക്കെപറഞ്ഞു.

ഇടവപ്പാതിയില്‍ ഈറനണിയുന്ന രാപ്പലുകള്‍. തോരാത്ത മഴയില്‍ ഉണങ്ങാത്ത തുണികളും കാറ്റൊന്നുവീശിയാല്‍ ഔട്ട്‌ ഓഫ്‌ ഓര്‍ഡര്‍ ആവുന്ന ടെലഫോണും ഈ അവധിക്കാലത്ത്‌ രമയെ ഒരു ദുഃസ്വപ്നംപോലെ അലട്ടി. ഏറെക്കാലത്തെ അമേരിക്കന്‍ ജീവിതം അവളുടെ ചിന്തകളെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു.

നനഞ്ഞ തുണികള്‍ വാരിയെടുത്ത്‌ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക്‌ കയറുമ്പോഴേക്കും ശ്രീദേവിയും മഴയും ഒരുപോലെ മുറ്റത്ത്‌ എത്തി.

"ചേച്ചി, ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ വീട്ടില്‍ അരി ഇടിച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ്‌ ഇവിടെ അലക്കിവിരിച്ചിട്ട തുണികളെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തത്‌".

ആഞ്ഞടിച്ച ഭ്രാന്തന്‍കാറ്റ്‌ ജനാലകര്‍ട്ടനുകളെ ഊതിവീര്‍പ്പിച്ചു. ശ്രീദേവി ഈറന്‍തുണികള്‍ മുറിക്കുള്ളിലെ അയയില്‍ വിരിച്ചുതുടങ്ങി. അവ ഇടവപ്പാതിയുടെ പേക്കോലങ്ങളായി അവളുടെ കൈകളുടെ ചലനത്തിനൊത്ത്‌ തുള്ളിക്കളിച്ചു.

തെങ്ങിന്‍തൈകളെ ക്ഷോഭിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ കാറ്റ്‌ ചുഴറ്റിയടിച്ചു. ആകാശം പിളരുമ്പോലൊരു ഇടിമുഴക്കം.

"എന്റമ്മോ" തുണി വിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ശ്രീദേവി വിളിച്ചുപോയി.

"കുട്ട്യോളുടെ അടുത്ത്‌ ആരുമില്ല. ഇടിയും മിന്നലും അവര്‍ക്ക്‌ പേടിയാ".

ചിന്തകള്‍ ചിതല്‍പ്പുറ്റുപോലെ ശ്രീദേവിയെ മൂടി. വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത രമയെയും പൊതിഞ്ഞു. കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാകുലതകള്‍ അവര്‍ക്കുചുറ്റും തളംകെട്ടി.

ഈ കാറ്റില്‍ ഏതെങ്കിലും മരം ടെലഫോണ്‍കമ്പിയില്‍ വീണാല്‍? രമ റിസീവര്‍ എടുത്തുനോക്കി. ഡയല്‍റ്റോണ്‍ ഇല്ല. ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച്‌ പതഞ്ഞു.

നിരങ്ങിനീങ്ങുന്ന, നിശ്ചലതക്ക്‌ തുല്യമായ, നാട്ടിന്‍പുറത്തെ പകലുകളില്‍ രമ ടെലഫോണിന്റെ മണിയൊച്ചക്കും അതിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന പരിചിതമായൊരു സ്വരത്തിനും വേണ്ടി കാത്തിരുന്നു. വികാരങ്ങള്‍ തുള്ളിത്തുളുമ്പിയപ്പോള്‍ മനസ്സ്‌ അസ്വസ്ഥമായി. ദിവ്യക്ക്‌ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരിക്കുമോ? രണ്ടുദിവസം മുമ്പ്‌ അവള്‍ക്ക്‌ മെസേജ്‌ ഇട്ടതുമാണ്‌.

മഴ തെല്ലൊന്നടങ്ങിയപ്പോള്‍ ശ്രീദേവി ഇറങ്ങിയോടി. ഒരു കുട കൊടുത്ത്‌ അവളെ കുട്ടികളുടെ അടുത്തേക്ക്‌ നേരത്തെ പറഞ്ഞയക്കാമായിരുന്നു. ആകുലതകളുടെ കുഴിക്കുള്ളില്‍ വീണുകിടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണടയ്ക്കാതെതന്നെ എപ്പോഴും ഇരുട്ട്‌.

കഴിഞ്ഞ അവധിക്ക്‌ വന്നപ്പോള്‍ തുണികഴുകുവാന്‍ സഹായത്തിനെത്തിയതാണ്‌ ശ്രീദേവി. ആകര്‍ഷണമുള്ള മുഖത്ത്‌ ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പ്‌. അത്യാവശ്യം വീട്ടുപണികള്‍ക്കും അവള്‍ സഹായത്തിനെത്തി. എന്നും സന്ധ്യയായാല്‍ വീട്ടിലത്തുവാന്‍ തിടുക്കം കൂട്ടി.

"കുട്ട്യോള്‌ തനിച്ചാ ചേച്ചി. അവര്‍ക്ക്‌ തനിയെ ഇരിക്കുവാന്‍ പേടിയാ".

"നിന്റെ ഭര്‍ത്താവ്‌ എവിടെ"? ഒരിക്കല്‍ രമ ചോദിച്ചു.

"ചേട്ടന്‍ ഏതെങ്കിലും കടത്തിണ്ണയില്‍ ഇരുപ്പുണ്ടാവും. വലത്തെ കൈക്ക്‌ സ്വാധീനം കുറവാണ്‌. അതുകൊണ്ട്‌ പണിക്ക്‌ പോവുന്നില്ല".

പറയുമ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നനവിന്റെ തിളക്കം.

"ഞാന്‍ അറിഞ്ഞോണ്ടൊന്നും ചെയ്തതല്ല ചേച്ചി. കള്ളുകുടിച്ചു വന്ന് എന്നെ പൊതിരെ തല്ലിയപ്പോള്‍ തടുക്കുവാന്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയത്‌ വാക്കത്തിയാണ്‌".

അവളുടെ ശബ്ദം വിറപൂണ്ടിരുന്നു. അടുക്കളയുടെ സിമന്റിളകിയ തറയിലേക്ക്‌ നോക്കി പരിതപിക്കുന്ന മുഖഭാവത്തോടെ, ശ്രീദേവി കുറച്ചുസമയം നിന്നു. നിറഞ്ഞകണ്ണുകള്‍ ആവിയില്‍ ഒളിപ്പിക്കുവാനെന്നപോലെ അവള്‍ അടുപ്പത്തിരുന്ന് തിളക്കുന്ന കറിയുടെ വേവുനോക്കി. ജിജ്ഞാസ തലപൊക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ ലോകത്തിലേക്ക്‌ ചെന്ന്‌ കൂടുതല്‍ വേദനിപ്പിക്കുവാനാവാതെ രമ പുറത്തേക്ക്‌ കണ്ണുകള്‍ പായിച്ചു.

സന്ധ്യയുടെ ചേലയിലാകെ രാത്രി കറുപ്പ്‌ പടര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മ കൊടുത്ത ഭക്ഷണവുമായി അന്തിക്ക്‌ ചേക്കേറുവാന്‍ പറക്കുന്ന അമ്മക്കിളിയെപ്പോലെ ശ്രീദേവി ഇരുട്ടില്‍ മറഞ്ഞു.

" ആ പെണ്ണിന്റെ ഒരു വിധി".

ശ്രീദേവി നടന്നുമറഞ്ഞ വഴിയെ നോക്കി രവിയുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.

"എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാന്‍ കൊടുത്താല്‍ അത്‌ കുട്ടികള്‍ക്കും ഭര്‍ത്താവിനും കൊടുക്കും. ഭര്‍ത്താവ്‌ പണ്ടേ കുടിയനായിരുന്നു. വാക്കത്തികൊണ്ട്‌ മുറിവേറ്റത്‌ വലതുകയ്യിലെ ഞരമ്പിനാണ്‌."

അമ്മ പറഞ്ഞത്‌ കേട്ടപ്പോള്‍ രമക്ക്‌ ദുഃഖം തോന്നി. ഗ്രാമസന്ധ്യ ഉളവാക്കിയ ഏകാന്തമൂകത അവളെ സുഖകരമല്ലാത്തൊരു മാനസികാവസ്ഥയില്‍ എത്തിച്ചിരുന്നു.

രമ ഇത്തവണ അവധിക്ക്‌ വന്നപ്പോള്‍, ഒക്കത്തിരുന്ന് ചിരിതൂവുന്ന ഒരാണ്‍കുട്ടിയുമായി ശ്രീദേവി ഓടിയെത്തി.

"ഈശ്വരന്‍ തന്നതാ. രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി വാങ്ങിച്ചു. വയസ്സുകാലത്തു നോക്കുവാന്‍ ഒരു ആണ്‍കുട്ടിയാവുമല്ലോ".

അപ്പോള്‍ വയസ്സുകാലത്ത്‌ തനിച്ച്‌ താമസിക്കുന്ന രവിയുടെ അമ്മയെ ഓര്‍ത്ത്‌ രമ വിഷമിച്ചു.

ചിന്തകളെ പന്താടിയും തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചും നേരം ഇരുട്ടിയതവളറിഞ്ഞില്ല. പുറത്ത്‌ അപ്പോഴും ചന്നംപിന്നം മഴപെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

വൈകിട്ട്‌ ഭക്ഷണത്തിനിരിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മ പറഞ്ഞു.

"ദിവ്യയുടെ വിവരം ഒന്നുമില്ലല്ലോ മോളെ."

"ഫോണ്‍ വര്‍ക്കുചെയ്തങ്കിലല്ലേ ഇങ്ങോട്ടുവിളിക്കുവാന്‍ സാധിക്കു"

മറുപടിയില്‍ നിരാശയുടെ നിഴലുവീണിരുന്നു.

ദാരിദ്ര്യം മെഴുകിയ അടുക്കളത്തറയില്‍ ഭര്‍ത്താവും കുട്ടികളുമായി അമ്മ കൊടുത്ത ഭക്ഷണം പങ്കിട്ടുകഴിക്കുന്ന ശ്രീദേവിയുടെ പ്രസരിപ്പുള്ള മുഖം മനസ്സില്‍ കണ്ടു.

പിറ്റെ ദിവസം ടൗണില്‍ പോയി ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വാങ്ങണമെന്നവള്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഈവക സൗകര്യങ്ങള്‍ ആഢംബരമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന അമ്മയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത്‌ ഊറിച്ചിരിച്ചു.

"മൂന്നാഴ്ചയെങ്കിലും നിനക്ക്‌ സെല്‍ഫോണില്ലാതെ കഴിച്ചുകൂടെ?"

ചീവീടിനെപ്പോലെ ചെവിയില്‍ പിടിച്ചിരുന്ന് സദാ ചിലച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സെല്‍ഫോണില്‍ നിന്നും ഒരു വിടുതല്‍ കാത്തിരുന്ന രവിയുടെ പ്രതീകരണം അവള്‍ ഊഹിച്ചെടുത്തു. അയാളുടെ സമയം തങ്ങളുടേതെന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുമ്പോലെ സെല്‍ഫോണിലൂടെ രാവിലെമുതല്‍ ജോലിക്കാര്യങ്ങളുമായി വിളിച്ചലട്ടിയിരുന്ന ബോസ്സില്‍നിന്നും മൂന്നാഴ്ചത്തേക്ക്‌ ഒരു മോചനം.

ഈ അവധിക്ക്‌ കൂട്ടത്തില്‍ വരണമെന്ന് ദിവ്യയോട്‌ പലവട്ടം പറഞ്ഞതാണ്‌. സ്വന്തക്കാരെയും ബന്ധുക്കളെയും കണ്ട്‌ മടങ്ങാമല്ലോ. അവളെ സ്റ്റേറ്റ്‌സില്‍ ആക്കിയിട്ട്‌ നാട്ടിലേക്ക്‌ വരുവാന്‍ മനസ്സിന്‌ ധൈര്യക്കുറവുമായിരുന്നു.

"ഞാന്‍ മുതിര്‍ന്ന കുട്ടിയല്ലെ? എന്നെ എന്റെ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുവാന്‍ അനുവദിച്ചുകൂടെ? ഈ സമ്മറില്‍ എനിക്ക്‌ കോളെജില്‍ ഒരു ജോലി കണ്ടുപിടിക്കുവാന്‍ സാധിക്കും".

ദിവ്യ എന്തേ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴികളില്‍ മാത്രം സഞ്ചരിക്കണമെന്ന്‌ പലപ്പോഴും ശഠിക്കുന്നു? അല്‍പമൊന്ന്‌ മാറിനടന്നാല്‍ ....അത്‌ അമ്മക്ക്‌ തെല്ലൊരാശ്വാസം പകര്‍ന്നു കൊടുത്താല്‍ ....അവള്‍ അവളല്ലാതായിത്തീരുമോ? ഒരു പക്ഷെ 'ഞാന്‍, എനിക്കു മാത്രം' എന്നു ചിന്തിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു തന്‍കാര്യമനോഭാവം കൈക്കൊള്ളണമായിരിക്കും. വളര്‍ന്ന മണ്ണില്‍ അല്‍പംതായ്‌വേര്‌ ഇപ്പോഴുംശേഷിക്കുന്ന പറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട വൃക്ഷങ്ങളാണ്‌ തങ്ങളെന്ന്‌ രമക്ക്‌ പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്‌.

പരാതികള്‍ അമ്മ കറികള്‍ക്കൊപ്പം വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. അവ കറികളുടെ രുചി കെടുത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ ഏറിവരുന്ന പ്രയാസങ്ങളോര്‍ത്ത്‌ രമ ദുഃഖിച്ചു.

"അമ്മക്ക്‌ സരളേടത്തിയോടൊപ്പം താമസിച്ചുകൂടേ"?

രമ ചോദിച്ചു.

"ഒരു മകനുള്ളപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മകളുടെയും ഭര്‍ത്താവിന്റെയും കൂടെ താമസിക്കാനോ? ഞാനിവിടംവിട്ട്‌ എങ്ങോട്ടുമില്ല".

ചവച്ചിറക്കിയ ചപ്പാത്തിക്കഷ്‌ണം രമയുടെ തൊണ്ടയില്‍ തടഞ്ഞു.

ആരും ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ പോയ കുറെ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം എന്തോ ഓര്‍ത്തെന്നപോലെ അമ്മ പറഞ്ഞു.

"രവി, നീയ്‌ പഠിക്കുവാന്‍ അമേരിക്കക്ക്‌ പോവുമ്പോള്‍ നിനക്ക്‌ ദിവ്യയുടെ പ്രായമായിരുന്നു."

നേരിയ ദുഃഖം ഇഴപാകിയ ചിന്തകള്‍ അവളെ ഊണുമേശയില്‍നിന്നും ഒറ്റപ്പെടുത്തി അകലെയുള്ള മകളുടെ അടുക്കലെത്തിച്ചു. കുറുമ്പിയെങ്കിലും അവളുടെ സംസാരത്തില്‍, അവളുടെ ആശ്ലേഷത്തില്‍, തന്നിലെ മാതൃവികാരങ്ങള്‍ അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയില്‍ എത്തുന്നു.

അമ്മയുടെ സംസാരം രവിയുടെ മനസ്സിനെ ഉലച്ചു. തണുപ്പുള്ള പാതിരക്കാറ്റ്‌ ഇരുട്ടിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്‌ പലവട്ടം മുറിക്കുള്ളില്‍ കയറിയിറങ്ങിയിട്ടും രാത്രി അയാള്‍ക്കും ഉറക്കം നിഷേധിക്കുന്നതവളറിഞ്ഞു. ചിന്തകള്‍ക്കും വികാരങ്ങള്‍ക്കും വാക്കുകളുടെ രൂപം കൊടുക്കുവാന്‍ അറിയില്ലാതിരുന്ന അയാളോട്‌ കുറച്ചുനേരം അവള്‍ ചേര്‍ന്നുകിടന്നു. അയാള്‍ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നാശിച്ചു. തലമുറകള്‍ സൃഷ്ടിച്ച തടവറയില്‍ ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു മാന്ത്രികപ്പാലം പണിത്‌ അവള്‍ മകളുടെ അടുക്കലേക്ക്‌ ചെന്നു. പറക്കമുറ്റിയാല്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊത്തിയകറ്റുന്ന പക്ഷികള്‍ മാന്ത്രികപ്പാലത്തിനുമുകളിലുടെ പറന്നുപോയി.
.
സ്നേഹം പിടിച്ചുവാങ്ങുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ക്കല്ലെ ദാനം കിട്ടുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ വിലയറിയു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെയും ടെലഫോണ്‍ ഔട്ട്‌ ഓഫ്‌ ഓര്‍ഡര്‍.

മൂകയായി നടക്കുന്ന രമയെ അമ്മ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇവിടെ അടുത്ത്‌ വന്നിരിക്ക്‌ മോളെ".

കസേര വലിച്ചിട്ടുകൊണ്ട്‌ അമ്മ പറഞ്ഞു.

"ദിവ്യയുടെ വിവരമൊന്നും അറിയാതെ നീ വിഷമിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? ടെലഫോണ്‍ ശരിയായാലുടന്‍ അവള്‍ വിളിക്കും. അമ്മയുടെ മനസ്സിന്റെ വേദന എത്ര ദൂരത്തിലാണെങ്കിലും മക്കള്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലാവും".

പുറത്ത്‌ സൂര്യന്‍ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. വെള്ളം പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അടുത്തുള്ള വയലുകളിലേക്ക്‌ അമ്മ കുറെ സമയം നോക്കിയിരുന്നു.

"എല്ലാ വരമ്പുകളും കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന വെള്ളം കണ്ടോ? ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹം, അതിനെ ഒരു വരമ്പിനും തടഞ്ഞുനിര്‍ത്തുവാനാവില്ല.".

അമ്മ അല്‍പ്പസമയം മൗനമായിരുന്നു.

"നീ ഇന്നലെ ചോദിച്ചതിലും കാര്യമുണ്ട്‌ മോളെ. ഞാന്‍ സരളയോടൊപ്പം താമസിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവര്‍ എന്നെ കുറെ നാളുകളായി നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നു".

അമ്മയുടെ മുഖത്തപ്പോള്‍ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

"ഞാന്‍ ഇന്നലെരാത്രി അല്‍പ്പം സ്വാര്‍ത്ഥയായി. നീയത്‌ ക്ഷമിക്കുമല്ലോ"?

അമ്മ അതുപറഞ്ഞപ്പോള്‍ കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന സ്നേഹനദിയുടെ ആഴവും പരപ്പും രമ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു. കാതലില്ലാത്തൊരു പൊങ്ങുതടിയായി അവള്‍ അതിലൂടെ ഒഴുകി. സരളേടത്തിയുടെ പട്ടണത്തിലുള്ള വീടിനെക്കുറിച്ച്‌ അമ്മ പലവട്ടം പരാതിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌. അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ചിലവഴിച്ചത്‌ ഈ വളപ്പിനുള്ളിലാണ്‌. നിസ്വാര്‍ത്ഥവും സ്നേഹപൂരിതവുമായ ഈ ത്യാഗമനോഭാവം കൈവരുവാനുള്ള പക്വത ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ കാത്തിരുന്നാലും തനിക്ക്‌ കിട്ടുമോയെന്ന്‌ രമ സംശയിച്ചു.

"ചേച്ചി" അടുക്കളവാതിലില്‍ നിന്നും ശ്രീദേവിയുടെ വിളികേട്ടു.

"കഴുകുവാനുള്ള തുണികള്‍ എടുത്തു തരൂ. വെയിലുതെളിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന നേരത്ത്‌ കഴുകിയിട്ടാല്‍ ഉണങ്ങിക്കിട്ടുമല്ലോ"

ഒഴിവുദിവസമായിരുന്നതിനാല്‍ അവളുടെ മൂത്തകുട്ടികളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത്‌ പതിവുപോലെ മഞ്ഞവെയില്‍ പരത്തുന്ന സൂര്യന്റെ തെളിച്ചം.

ടെലഫോണിന്റെ ചിലമ്പല്‍. തുടര്‍ന്ന് രവിയുടെ വാത്സല്ല്യം തുളുമ്പുന്ന സംസാരം.

"രമേ" എന്നുള്ള വിളിക്ക്‌ കാത്തുനില്‍ക്കാതെ കൂടണയുവാന്‍ വൈകിയ ഒരു അമ്മക്കിളിയായി അവള്‍ പറക്കുകയായിരുന്നു.

ശിശിരത്തില്‍ മൂടല്‍മഞ്ഞ്‌ പുതച്ച്‌ ഒരു പ്രഭാതമുണര്‍ന്നപ്പോള്‍

2007-11-06T22:09:00.000-05:00

ഇലകൊഴിയും ശിശിരത്തില്‍

മെല്ലെ മെല്ലെ മുഖപടം തെല്ലുയര്‍ത്തി

കൊഴിയുവാന്‍ മടിച്ച്‌

വെയിലറിയാതെ, മഴയറിയാതെ, മഞ്ഞറിയാതെ, ഋതുക്കള്‍ പോകുവതറിയാതെ

നിറത്തില്‍ ഇലകളോട്‌ ഒപ്പം നില്‍ക്കുവാന്‍ മുളകുകള്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍

വേനല്‍ക്കാലത്തിനോട്‌ വിടപറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ഒരുപിടിപ്പൂക്കള്‍.

2007-09-10T22:44:00.000-04:00

പിങ്കാണെന്റെ പ്രിയ നിറം.

ചന്ദനം മണക്കുന്ന പൂന്തോട്ടം

ചന്ദ്രികമെഴുകിയ ലിവിങ്ങ്‌റൂം

സൂര്യകാന്തീ, സൂര്യകാന്തീ സ്വപ്നം കാണുവതാരേ?

ഫാര്‍മേര്‍സ്‌ മാര്‍ക്കറ്റിലെ ഓര്‍ഗാനിക്കലി ഗ്രോണ്‍ തക്കാളിക്കകള്‍.

സൂക്ഷിച്ച്‌ നോക്കിയാല്‍ അതിനുള്ളില്‍ വിരുന്നുവന്നവരെയും കാണാം.

'മദേഴ്സ്‌ഡേ' ആശംസകള്‍!

2007-05-12T17:40:00.000-04:00

ഈ ബൂലോഗത്തിലെ അമ്മമാര്‍ക്കെല്ലാം എന്റെ 'മദേഴ്സ്‌ഡേ' ആശംസകള്‍! അറിയാവുന്ന അമ്മമാര്‍ക്കെല്ലാം എന്റെ വക ഈ പൂക്കള്‍ കൊടുക്കു.അമ്മമാരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ സഫലമാക്കാന്‍ പറ്റിയ ഒരു ദിവസം. രാവിലത്തെ ബെഡ്‌ കോഫി കിട്ടാതെ ബെഡില്‍ നിന്നും എഴുന്നേല്‍ക്കില്ല എന്ന് വാശിപിടിക്കാവുന്ന നല്ലൊരു ദിവസം. (ചിലപ്പോള്‍ വൈകിട്ടുവരെ ആ കിടപ്പ്‌ കിടക്കേണ്ടി വരും, എന്നെ പഴിചാരല്ലേ)

വസന്തം വന്നു വിളിച്ചപ്പോള്‍

2007-04-24T22:30:00.000-04:00

മഞ്ഞുരുകി, സമയം മുന്നോട്ട്‌ മാറ്റിവെച്ച്‌, പകലിന്‌ ദൈര്‍ഘ്യം കൂടി, അവസാനം വസന്തം വന്ന്‌ വിളിച്ചപ്പോള്‍, ഡാഫൊഡില്‍ പൂക്കള്‍ കണ്ണുതുറന്നപ്പോള്‍.....

പുഴ പോലെ ഒഴുകുമ്പോള്‍

2007-04-10T22:05:00.000-04:00

'പുഴപോലെ ഒഴുകുമ്പോള്‍' എന്ന എന്റെ കഥ പുഴ.കോമില്‍

http://www.puzha.com/puzha/magazine/html/story1_mar23_07.html

ബൂലോഗര്‍ക്ക്‌ ഈസ്റ്റര്‍ ആശംസകള്‍!

2007-04-07T22:18:00.000-04:00

പുഴുങ്ങിയ മുട്ടകള്‍ക്ക്‌ നിറം കൊടുത്ത്‌ പല ചിത്രപ്പണികള്‍ ചെയ്ത്‌ അലങ്കരിച്ചു വയ്ക്കുക അമേരിക്കയില്‍ ഈസ്റ്ററിന്റെ ആചാരമാണ്‌. ഈസ്റ്റര്‍ ബണ്ണി (മുയല്‍) ഈസ്റ്ററിന്റെ പ്രതീകമാണ്‌. അന്നുരാവിലെ ഈസ്റ്റര്‍ ബണ്ണി ബാസ്‌ക്കറ്റു നിറയെ മുട്ടായി വച്ചിട്ടു പോകുമെന്നും കളര്‍ ചെയ്ത മുട്ടകള്‍ വീടിന്റെ പല ഭാഗത്തായി ഒളിപ്പിച്ചു വെയ്ക്കുമെന്നും കുട്ടികള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ബണ്ണികള്‍ പുല്‍ത്തകടിയില്‍ മുട്ടയിട്ടിട്ട്‌ പോകുമെന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്‌ പല സംഘടനകളും 'ഈസറ്റര്‍ എഗ്ഗ്‌ ഹണ്ട്‌' കുട്ടികള്‍ക്കായി പുല്‍ത്തകടികളില്‍ നടത്തുന്നത്‌. മുട്ടായികള്‍ നിറച്ച പ്ലാസ്റ്റിക്ക്‌ മുട്ടകള്‍ പലയിടത്തായി ഒളിപ്പിച്ച്‌ വച്ചിരിക്കും. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മുട്ടകള്‍ കണ്ടെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ പ്രത്യേക സമ്മാനവും ഉണ്ടാകും.

എന്റെ വീട്ടില്‍ ഈ മുട്ടകള്‍ തലേ രാത്രി പല മുറികളിലായി ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കും. ഈസ്റ്ററിന്റെ അന്നുരാവിലെ കുട്ടികള്‍ മുട്ടകള്‍ തപ്പിയെടുക്കും. ഈ മുട്ടകള്‍ ഉപയോഗിച്ചാവും ബ്രേക്‍ഫസ്റ്റിനുള്ള മുട്ടക്കറി ഉണ്ടാക്കുക. ഇത്‌ എന്റേതായ ഈസ്റ്റര്‍ ആചാരം.

ഈസ്റ്ററിന്റെ ചോക്കലേറ്റു മുട്ടകള്‍ ഞാന്‍ തിന്നു തീര്‍ക്കുന്നതിന്‌ മുമ്പെ എവിടെയെങ്കിലും ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കുക എന്നതാണ്‌ വീട്ടിലുള്ളവരുടെ ചലഞ്ച്‌.

അലങ്കരിച്ച മുട്ടകള്‍ക്ക്‌ മോളോട്‌ കടപ്പാട്‌.

മാര്‍ച്ചുമാസത്തില്‍ മഞ്ഞുകാലം മടിച്ച്‌ പടിയിറങ്ങുവാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍

2007-03-07T07:09:00.000-05:00

പുറത്ത്‌ ഹേമന്തം, അകത്ത്‌ വസന്തം. വന്നൊന്ന് കണ്ടുപോകൂ.

ബൂലോഗര്‍ക്ക്‌ കൃസ്തുമസ്സ്‌ നവവത്സരാശംസകള്‍.

2006-12-23T11:34:00.000-05:00

കൃസ്തുമസ്സിന്‌ വീടൊരുങ്ങിയപ്പോള്‍.

ശിശിരകാലവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ - എന്റെ വീടിനുചുറ്റും.

2006-10-24T21:40:00.000-04:00

ന്യൂഇംഗ്ലണ്ടിലുള്ള എന്റെ വീടിനുചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഇപ്പോള്‍ വര്‍ണ്ണങ്ങളുടെ മേളമാണ്‌. ബൂലോഗരേ വന്നുകണ്ടാലും.

ഒരു ബൂലോഗസംഗമം

2006-10-22T22:45:00.000-04:00

ഒക്ടോബര്‍ 13, 14, 15 എന്നീ തീയതികളില്‍ ഫിലഡെല്‍ഫിയക്കടുത്ത്‌ Holiday Inn ല്‍ നടന്ന LANA (Literary Association of North America) സംഗമത്തിനിടയില്‍ നടന്ന മൂന്നുബൂലോഗരുടെ കൊച്ചുസംഗമത്തിന്റെ ചിത്രം.

പങ്കെടുത്തവര്‍ - ഇടത്തുനിന്ന്‌ ...ബാബു (ചുമരെഴുത്ത്‌), റീനി (പനയോലകള്‍), യാത്രാമൊഴി (യാത്രാമൊഴി).

ഇന്നലെ വിരിഞ്ഞൊരു സുന്ദരിപ്പൂവ്‌

2006-09-24T22:28:00.000-04:00

വേനല്‍ക്കാലത്തിന്റെ അവസാനം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഇന്നലെ വിരിഞ്ഞൊരു സുന്ദരിപ്പൂവ്‌.

ഈ ചെടിയെ ഞങ്ങള്‍ കൃഷ്‌ണച്ചെടി എന്ന്‌ വിളിക്കുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണനും പതിനാറായിരത്തിയെട്ടു ഭാര്യമാരും (stamen and stigma) ആണെന്നാണ്‌ വെപ്പ്‌. രാത്രിയില്‍ വിരിയുന്നതിനാല്‍ നിശാഗന്ധിയെന്നും വിളിക്കുന്നു. കുറച്ചുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ്‌ എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും കസ്റ്റംസിനെ കബളിപ്പിച്ച്‌ ഒരില കൊണ്ടുവന്നതാണ്‌. രാത്രി 8 മണിക്കു്‌ സൌരഭ്യം പരത്തി പൂര്‍ണ്ണമായും വിടരുകയും പാതിരാത്രിയാവുമ്പോഴേക്കും ഈ നിശാസുന്ദരിമാര്‍ കൂമ്പിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്ഷണികമായൊരു ജീവിതത്തിന്‌ ഇത്രയും സൌന്ദര്യം വേണോ എന്ന്‌ ചിന്തിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌.

വട്ടന്‍ തേങ്ങ

2006-09-18T00:08:00.000-04:00

സായിപ്പിന്റെ നാട്ടിലെ തേങ്ങ. ഡിസൈനര്‍ ലേബലുള്ള സൂട്ടുമിട്ട്‌. രണ്ടുദിവസം മുന്‍പ്‌ കടയില്‍ നിന്ന്‌ കിട്ടിയതാണ്‌. കൂട്ടത്തില്‍ പൊട്ടിക്കുവാനുള്ള നിര്‍ദ്ദേശവും. കൃത്യം നടുവെ പൊട്ടുന്നതിന്‌ ചുറ്റും വരഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉടുപ്പുള്ളതുകൊണ്ട്‌ പൊട്ടിച്ചിതറുകയുമില്ല. ഈ സൂത്രത്തില്‍ വിലയും കൂട്ടി. രണ്ടു ഡോളര്‍. താമസിയാതെ കേരളത്തിലും ഈ വേഷത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമായിരിക്കും.

ഓണക്കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍

2006-09-03T11:07:00.000-04:00

ഓണസദ്യ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഓടുന്നത്‌ ഊഞ്ഞാലുകെട്ടിയിരിക്കുന്ന വരിക്കപ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിലേക്കാണ്‌. അവിടെനിന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകള്‍ അതിനുപുറകിലായി താമസിക്കുന്ന പൊന്നമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കായിരിക്കും. അവരുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ പൊന്നമ്മയുടെയും ദേവയാനിയുടെയും നേതൃത്വത്തില്‍ തുമ്പിതുള്ളലും തിരുവാതിരയും നടക്കുന്നുണ്ടാവും. ദൂരെ പുരുഷന്മാര്‍ പകിടകളിക്കുന്നതിന്റെ ബഹളം കേള്‍ക്കാം.

അടുത്തുള്ള തെങ്ങിന്‍തോപ്പ്‌ ചുറ്റുമുള്ള കുടിലിലെ കുട്ടികളുടെ കലാവേദിയായി മാറും. ഒരിക്കല്‍ മരച്ചീനിത്തണ്ടില്‍ വെള്ളക്ക കുത്തിവെച്ചുണ്ടാക്കിയ മൈക്കിലുടേ ഉണ്ടക്കണ്ണുള്ള സോമന്‍ നടത്തിയ കഥാപ്രസംഗവും ശശിയും ഭാസ്ക്കരനും നടത്തിയ പാട്ടുകച്ചേരിയും ഞങ്ങള്‍ ആസ്വദിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ക്കും ആ കുട്ടിസംഘത്തിന്റെ കൂടെ കൂടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ.......

ഞങ്ങളും വിട്ടില്ല. പടിഞ്ഞാറെ തിണ്ണയില്‍ കസേര വലിച്ചിട്ട്‌ വേദിയൊരുക്കി. കഥാപ്രസംഗവും പാട്ടുകച്ചേരിയും നടത്തി. തെങ്ങില്‍തോപ്പിലെ കുട്ടിസംഘത്തിനെപ്പോലെ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ പ്രേക്ഷകര്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. മുറ്റത്തുകെട്ടിയിരുന്ന കറുമ്പന്‍പട്ടിമാത്രം ഞങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചും പ്രതിഷേധിച്ചും ഇടക്കിടെ കുരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഈ ഓര്‍മ്മകള്‍ കഴിഞ്ഞുപോയകാലം കയ്യൊപ്പിട്ടുതന്ന പത്രികപോലെ ഞാനിന്നും എന്റെ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നു. അതിലൊന്നമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചാല്‍ പൂക്കളത്തിലുണ്ടായിരുന്ന തെച്ചിയും രാജവല്ലിയും എന്റെ കൈക്കുള്ളിലുണ്ടെന്നുതോന്നും. അന്നത്തെ ഊഞ്ഞാല്‍ക്കയറിന്റെ പരുപരുപ്പ്‌ എന്റെവിരലുകളില്‍ അനുഭവപ്പെടും.

ഇന്നെനിക്കാ വീടില്ല. കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം.

ഓണത്തുമ്പി

2006-08-31T23:37:00.000-04:00

അമ്മ പൂക്കളം ഒരുക്കിയപ്പോള്‍, വിരലുകളുടെ ചലനവും വളകളുടെ കിലുക്കവും ശ്രദ്ധിച്ച്‌ അപ്പുവിരുന്നു. അവനിറുത്തെടുത്ത പൂക്കളുടെ വര്‍ണ്ണമേള. അപ്പുവിന്‌ വളരെ സന്തോഷം തോന്നി. കൂട്ടുകാര്‍ ഉച്ചക്ക്‌ ഊണുകഴിക്കുവാന്‍ വരുന്നതുകൊണ്ട്‌ അമ്മ വളരെ തിരക്കിലാണിന്ന്‌. സെറ്റുമുണ്ടുടുത്ത്‌ നെറ്റിയില്‍ ചന്ദനക്കുറിയും വലിയ പൊട്ടും തൊടുമ്പോള്‍ അമ്മയെ കാണുവാന്‍ എന്തു ഭംഗി!

അമ്മ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക്‌ കയറിപ്പോയി. അപ്പു പൂക്കളം നോക്കിയിരുന്നു. മുറ്റത്തു പറന്നു നടക്കുന്ന ഭംഗിയുള്ള ശലഭങ്ങള്‍. അവനിലെ കലാകാരന്‍ ഉണര്‍ന്നു. പൂക്കളുടെ നിറങ്ങള്‍ ശലഭങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണപ്പൊട്ടുകളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. അവനിഷ്ടമുള്ള രീതിയില്‍ പൂക്കള്‍ മാറ്റിമറിച്ചിട്ടു, കുളികഴിഞ്ഞ്‌ സെറ്റുമുണ്ടുടുത്ത്‌ അമ്മ മുറ്റത്തേക്ക്‌ ഇറങ്ങിവരുന്നത്‌ അവന്‍ കണ്ടില്ല.

"എന്താ, അപ്പൂ ഈ കാട്ടിയിരിക്കുന്നത്‌?" പൂക്കളത്തിലേക്കു നോക്കി അമ്മ ചോദിച്ചു.

അപ്പുവിന്‌ ചെറിയൊരു കിഴുക്കുകൊടുത്തിട്ട്‌ അമ്മ പൂക്കളം നേരെയാക്കി.

താന്‍ വരച്ച ചിത്രം ആരോ കീറിക്കളയുന്നപോലെ. അമ്മ കൊടുത്ത ശിക്ഷയേക്കാളേറെ അത്‌ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു.

"അപ്പു, ഇനിയും വികൃതിയൊന്നും കാട്ടിയേക്കരുത്‌". താക്കീതുനല്‍കി അമ്മ അകത്തേക്ക്‌ കയറിപ്പോയി.

ഇനി എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അപ്പു മുറ്റത്തു നിന്നു. ചെമ്പരത്തിയുടെ ചുവട്ടില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയ ചക്കിപ്പൂച്ചയെ അവന്‍ വെറുതെ വിരട്ടിയോടിച്ചു. പൂക്കളത്തില്‍ വന്നിരുന്ന ഓണത്തുമ്പിയെ അപ്പോളാണവന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്‌. തുമ്പി അമ്മയുടെ പൂക്കളം അലങ്കോലമാക്കിയാലോ? അവന്‍ മെല്ലെച്ചെന്ന്‌ തുമ്പിയുടെ വാലില്‍ പിടിച്ചു. നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ കാലുകളും ചിറകുകളുമിട്ടടിച്ച്‌ തുമ്പി പ്രതിഷേധിച്ചു. അവന്‍ തുമ്പിയുടെ രണ്ടുചിറകിലും കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"അപ്പൂ, എന്താ അവിടെ കുസൃതി കാട്ടണേ" അമ്മ അകത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

അപ്പു പേടിച്ചു തുമ്പിയെ താഴെയിട്ടു. തുമ്പിക്കു പറക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന്റെ ചിറകുകള്‍ ഒടിഞ്ഞു കാണുമോ എന്നവന്‍ ഭയന്നു. അവന്‌ ദുഖം തോന്നി. തുമ്പിയെയെടുത്ത്‌ അവന്‍ ചെത്തിപ്പൂവില്‍ വച്ചു. കുറച്കു സമയം ചിറകിട്ടടിച്ചതിനു ശേഷം തുമ്പി പറന്നു പോകുന്നത്‌ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടില്‍ ചിരി പൊട്ടിവിടര്‍ന്നു.

കഞ്ഞിപ്പശയുടെ മണമുള്ള മുണ്ടില്‍ മുഖമൊളിപ്പിച്ചുവച്ച്‌ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കണമെന്ന് അവനുതോന്നി. അപ്പു അകത്തേക്ക്‌ ഓടി.

ഓര്‍മ്മകളുണര്‍ന്നപ്പോള്‍

2006-08-29T08:15:00.000-04:00

നീണ്ടൊരു ഇടവേളക്കുശേഷം എന്റെ സഹപാഠി ഫോണില്‍ വിളിച്ചു.
"ഞാനും ഇവിടെ എത്തി. നിനക്ക്‌ സുഖമല്ലേ?"

"നിനക്കും സുഖമല്ലേ" ഞാന്‍ അവനോട്‌ ചോദിച്ചു.

പ്രവാസികളായ ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ നാട്ടുവിശേഷങ്ങളുടെ ചെണ്ടമേളം.
ലേഡീസ്‌ ഹാളും, ഗ്രേറ്റ്‌ ഹാളും കടന്ന്‌, വാകമരച്ചുവട്ടിലൂടെ നടന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ പഴയ ക്യാമ്പസ്‌ കയറിയിറങ്ങി. അവന്‍ ക്യാമ്പസിന്റെ മതില്‍ ചാരിനിന്ന്‌ സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സയന്‍സ്‌ ക്ലാസ്സിലിരുന്ന്‌ കേട്ടു.

ജൂനിയര്‍ ക്ലാസ്സില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന രണ്ടു കുട്ടികള്‍ തമ്മില്‍ വിവാഹിതരായെന്നും പെണ്‍കുട്ടി താമസിയാതെ മരിച്ചുവെന്നും കേട്ടപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു.

"ജയക്ക്‌ ലുക്കീമിയ ആയിരുന്നു".

നിമിഷനേരത്തെ ജീവിതത്തിനു ശേഷം, തീരത്തിന്റെ ഒരംശവുമായി മറഞ്ഞ തിരയായി അവളെന്റെയുള്ളില്‍ നിന്നു. വിധി മുന്‍കൂറായി മനസ്സിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ കണ്ടാല്‍ നാമെല്ലാം ജീവിക്കുവാന്‍ മടിക്കില്ലേ?

"ഈയിടെ നടന്ന തീവണ്ടിസ്ഫോടനത്തില്‍ എന്റെ സുഹൃത്തുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ മരിച്ചു. നീയറിഞ്ഞോ?" അവന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഞാനറിഞ്ഞു"

"അയാള്‍ക്ക്‌ നിന്നോടു സ്നേഹമായിരുന്നു. ആരാധനയായിരുന്നു"

ഓര്‍മ്മകള്‍ ചികഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, "പ്രണയമായിരുന്നില്ലല്ലോ?"
എന്റെ ശബ്ദത്തിന്‌ പരിഹാസച്ചുവ. അന്ന്‌ എന്റെ പിന്നാലെ കൂടിയിരുന്ന രണ്ടാംനിഴലിന്‌ എന്നും ഒരേ നീളമായിരുന്നു.

"നിനക്ക്‌ അയാളോട്‌ അല്‍പ്പമെങ്കിലും സ്നേഹം തോന്നിയിട്ടില്ലേ?" അവന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല,.എനിക്കയാളോടു വെറുപ്പായിരുന്നു, കാണുന്നതുതന്നെ ദേഷ്യമായിരുന്നു".
മറുപടികൊടുക്കുവാന്‍ എനിക്കു ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

"നീ അല്‍പ്പം ദയയോടെ സംസാരിക്കു. അയാളുടെ ആത്മാവിന്‌ വിങ്ങലുണ്ടാക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ നീ പറയുന്നു."

അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വ്യസനവും ശാസനയും ഞാനറിഞ്ഞു. എനിക്കു കരച്ചില്‍ വന്നു, ഞാന്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കി. എല്ലായിടത്തും ഇരുട്ടു പടര്‍ന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ ഇരുട്ടില്‍ ഒറ്റക്കായി.

മരിച്ചുവെന്ന കാരണത്താല്‍ ഒരാളെക്കുറിച്ചുള്ള തോന്നലുകള്‍ ഇല്ലാതാകുമോ? ആത്മാവ്‌ എന്നെന്നുണ്ടോ? എങ്കില്‍ അവയ്ക്ക്‌ വികാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടോ?

യുഗാന്തരങ്ങളായി മനുഷ്യന്‍ ഉത്തരം തേടുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍. ഞാന്‍ അസ്വസ്തയായി. ഞാന്‍ ഞാനല്ലാതായി.

അകലെയെവിടെയോ ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയുടെ ശബ്ദം. ചുടലപ്പറമ്പിലെന്നപോല്‍ ഉയരുന്ന തീനാളങ്ങള്‍. കരിയുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍. "അമ്മേ"...'ഈശ്വരാ'..വായുവില്‍ മറ്റൊലി കൊള്ളുന്ന മനുഷ്യ ശബ്ദങ്ങള്‍.ശബ്ദങ്ങള്‍ക്ക്‌ പല മുഖങ്ങള്‍. അവയില്‍ ഒന്നുമാത്രം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

എന്റെ ചേതന മരിച്ചു. ഞാനെന്ന മനോഭാവത്തിന്റെ പുലകുളി കണ്ടു.

"നിന്റെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തരൂ, ഞാന്‍ നിന്നെ പിന്നീടു വിളിക്കാം". എന്റെ ശബ്ദം തളര്‍ന്നിരുന്നു.

നമ്പര്‍ എഴുതിയെടുത്ത്‌ ഫോണ്‍ താഴെവെക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ മുറിഞ്ഞുപോയ ചോദ്യം. "സുമി, നിനക്കെന്തു പറ്റീ?"

ഓര്‍മ്മകള്‍ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. വേദനകള്‍ മായുന്ന ഓര്‍മ്മകളായി മാറിയിരുന്നെങ്കില്‍! എനിക്ക്‌ ഒറ്റക്കിരുന്ന്‌ കുറച്ചുസമയം കരയണം. മരണത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത്‌, മരിച്ചുപോയവരെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത്‌.

പെയ്തുതീര്‍ന്ന മഴ

2006-08-18T07:49:00.000-04:00

ഇഡ്ഡലി ഇളക്കിയിട്ടതിനുശേഷം തേങ്ങാച്ചമ്മന്തിയ്ക്ക്‌ കടുക്‌ താളിക്കുമ്പോള്‍ പത്രക്കാരന്റെ സൈക്കിളിന്റെ മണി കേട്ടു. ഉമ്മറത്തേക്ക്‌ ഓടിച്ചെന്ന്‌ പത്രം കൈവശമാക്കി. ശേഖരേട്ടന്റെയും കണ്ണന്റെയും കൈയില്‍ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ മണിക്കൂറുകള്‍ കഴിഞ്ഞേ വീണ്ടും പത്രം കാണുവാന്‍ കിട്ടുകയുള്ളൂ. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയില്‍ വായിച്ചുനിര്‍ത്തിയ തുടര്‍ക്കഥ വായിക്കുവാനുള്ള ആകാംക്ഷയായിരുന്നു.

പത്രത്തിന്റെ താളുകള്‍ ധൃതിയില്‍ മറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വിരലുകള്‍ ചരമവാര്‍ത്തകളുടെ പേജില്‍ അറിയാതെ നിന്നു. കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കിയ ഫോട്ടോയുടെ അടിയിലുള്ള വരികള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ച്‌ വായിച്ചപ്പോള്‍ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട്‌ കയറി.

കാലം കൈവിരുത്‌ കാട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുവാന്‍ കഴിയുന്ന മുഖം. നിരങ്ങിനീങ്ങിയ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കെതിരെ പിന്നോക്കം സഞ്ചരിച്ച മനസ്സ്‌ യൗവനത്തിലെ അനുഭവങ്ങളുടെ കൈവഴികള്‍ തേടിയലയുകയായിരുന്നു.

യുവത്വത്തിന്റെ പ്രഭാതങ്ങളിലെന്നോ അനുവാദം കൂടാതെ മനസ്സിനുള്ളില്‍ നീ പ്രതിഷ്ഠ ഇരുന്നില്ലേ? ഒടുവില്‍ അനുവാദമില്ലാതെ തനിയെ ഇറങ്ങിപ്പോയില്ലേ? അന്നു ഞാന്‍ കൊട്ടിയടച്ച മനസ്സിനുള്ളില്‍ കരിന്തിരി കത്തിയ വിളക്കിന്‌ ചുറ്റും എന്റെ ദുഃഖം ഒരു ഈയാംപാറ്റയായി പറന്നു നടന്നു.

പ്രഷര്‍ കുക്കറിന്റെ പൊട്ടലും ചീറ്റലും വീണ്ടും എന്നെ വര്‍ത്തമാന കാലത്തിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുവന്നു. യാദൃശ്ചികമായിട്ടെങ്കിലും നിന്നെ വീണ്ടുമൊന്ന്‌ കാണണമെന്ന്‌ പലതവണ ആഗ്രഹിച്ചതാണ്‌. ഒരിക്കല്‍ അവസരം ഉണ്ടാക്കിത്തന്നപ്പോള്‍ മനഃപ്പൂര്‍വ്വം ഒഴിഞ്ഞ്‌ മാറിയെങ്കിലും നിന്റെ ചേതനയറ്റ മുഖം കാണുവാനും അന്തിമോപചാരം അര്‍പ്പിക്കുവാനും ഇന്ന്‌ മനസ്സ്‌ കേഴുന്നു.

പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന്‌ ഇരുന്നപ്പോള്‍ കൗമാരത്തിന്റെ പടവുകള്‍ ചവുട്ടിക്കയറുന്ന കണ്ണന്‍ ക്രിക്കറ്റ്‌ മാച്ചുകളെക്കുറിച്ചും സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്‍ ഈയിടെയായി പെണ്‍കുട്ടികളെക്കുറിച്ച്‌ സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ അസ്വസ്ഥതയുടെ പൊടിപടലങ്ങള്‍ ഉയരുന്നു.

തേങ്ങാച്ചമ്മന്തിയില്‍ നിന്നും കടുകും കറിവേപ്പിലയും ഉദാസീനതയോടെ മാറ്റി മൂകമായിരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി ശേഖരേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു:

"തനിക്ക്‌ ഇന്നെന്ത്‌ പറ്റി? പതിവില്ലാത്ത ഒരു മൗനം?"

മറുപടി ഒരു മറുചോദ്യമായിരുന്നു.

"ശേഖരേട്ടാ, ഞാനൊന്ന്‌ അമ്മയെ കാണുവാന്‍ പൊയ്ക്കോട്ടെ? അമ്മയെ കണ്ടിട്ട്‌ കുറച്ച്‌ ദിവസങ്ങളായി."

"ഞാനും കൂട്ടത്തില്‍ വരട്ടെ?" എന്നെക്കുറിച്ച്‌ എപ്പോഴും കരുതലുള്ള ഭര്‍ത്താവ്‌.

"ഞായറാഴ്ച ഒരു അവധിദിവസം കിട്ടുന്നതല്ലേ, വിശ്രമിച്ചോളൂ." അതു പറയുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ തല്ലിച്ചിതറുന്ന തിരമാലകളുടെ രോദനം വെളിയില്‍ കേള്‍ക്കാതിരിക്കുവാന്‍ നന്നേ പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

രാവിലത്തെ ബസ്സുപിടിച്ച്‌ അപ്പുവേട്ടന്റെ വീട്ടിലെത്തിയാല്‍ അപ്പുവേട്ടന്റെയും രാധച്ചേച്ചിയുടെയും മറവുപിടിച്ച്‌ മരണവീട്ടില്‍ എത്താം. ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട്‌ അവര്‍ വീട്ടിലുണ്ടാവും.

കൗമാരയൗവന കാലങ്ങളില്‍ ശേഖരിച്ച നിധികള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന ആഭരണപ്പെട്ടി അലമാരിയില്‍ നിന്നും തപ്പിയെടുത്ത്‌ മഞ്ഞക്കല്ലില്‍ സ്വര്‍ണ്ണം കെട്ടിയ പെന്‍ഡന്റ്‌ വെളിയിലെടുത്തു. അതുവരെ അടക്കി നിര്‍ത്തിയിരുന്ന അന്തരാത്മാവിന്റെ തേങ്ങലുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ച കണ്ണുനീര്‍ തടാകത്തില്‍ എന്നിലെ ഭാര്യ ഒരു കളിമണ്‍പ്രതിമ പോലെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നതും വീണ്ടും നിന്റെ കാമുകിയായി മാറുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു.

പെന്‍ഡന്റ്‌ പേഴ്സില്‍ തിരുകിവച്ച്‌ ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക്‌ വേഗത്തില്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ ശേഖരേട്ടനോട്‌ കള്ളം പറയേണ്ടിവന്നതിന്റെ കുണ്ഠിതമായിരുന്നു മനസ്സില്‍.

ആദ്യകാലത്ത്‌ നമ്മുടെ പ്രണയത്തെ അച്ഛന്റെ അനന്തിരവന്‍ അപ്പുവേട്ടനും എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ റാണിയും ഒരുപോലെ എതിര്‍ത്തിരുന്നു.

"രാജീ, അവരൊക്കെ പണത്തിലും പ്രതാപത്തിലും ജീവിക്കുന്നവരല്ലേ? നമുക്ക്‌ എത്തിപ്പിടിക്കാവുന്ന കൊമ്പല്ലല്ലോ?"

മനസ്സില്‍ ഉയര്‍ന്ന ഉത്കണ്ഠകള്‍ ഉടച്ചുമാറ്റി നീയെനിക്ക്‌ ധൈര്യം തന്നു. "ഏട്ടന്റെ ജീവിതം തകര്‍ത്ത അച്ഛന്‍ അതേ തെറ്റ്‌ തന്നെ ആവര്‍ത്തിക്കുമോ?

ബസ്സ്‌ മുന്നോട്ട്‌ കുതിച്ചോടിയപ്പോള്‍ പേഴ്സ്‌ തുറന്ന്‌ പെന്‍ഡന്റ്‌ ഒരിക്കല്‍ കൂടി നോക്കി.

പിറന്നാള്‍ ദിവസം സന്തോഷത്തോടെ റാണിയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ ഓടിക്കിതച്ച്‌ എത്തിയ എന്റെ കയ്യില്‍ അടപ്പില്‍ മഞ്ഞക്കല്ല്‌ പതിപ്പിച്ച ഒരു ഫോറിന്‍ പെര്‍ഫ്യൂം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"റാണീ, ഇത്‌ രവി എനിക്ക്‌ തന്ന പിറന്നാള്‍ സമ്മാനം. കല്ലുപിടിപ്പിച്ച പെര്‍ഫ്യൂമിന്‌ പിറകില്‍ കല്ലുവച്ചൊരു നുണയും ഞാന്‍ ചേര്‍ക്കുന്നു. നിന്റെ മിഡിലീസ്റ്റിലുള്ള ചേച്ചി കൊണ്ടുവന്നതും നീയെനിക്ക്‌ തന്നതുമാണീ പെര്‍ഫ്യൂം!"

കുറച്ചുനാളുകള്‍ക്ക്‌ ശേഷം സ്വര്‍ണ്ണം കെട്ടിയ മഞ്ഞക്കല്ല്‌ പെന്‍ഡന്റും ധരിച്ച്‌ കോളേജില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ റാണി ചോദിച്ചു: "നീയിത്‌ എങ്ങനെ സാധിച്ചെടുത്തു?"

"എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത്‌ റാണി തന്ന സമ്മാനം സ്വര്‍ണ്ണം കെട്ടിക്കണമെന്ന്‌ കെഞ്ചിയാല്‍ അമ്മയും അച്ഛനും സമ്മതിക്കാതിരിക്കുമോ?" കുസൃതിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

രവി, അന്ന്‌ പെന്‍ഡന്റ്‌ നിന്നെ കാണിച്ചപ്പോള്‍ നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ പുതിയൊരു തിളക്കം കണ്ടു.

"രാജിയുടെ കഴുത്തില്‍ ഞാന്‍ ചാര്‍ത്താതെ ചാര്‍ത്തിയ താലിയോ ഇത്‌?"

നിന്റെ ചോദ്യം ജീവിതത്തിന്‌ പുതിയ അര്‍ത്ഥം കുറിച്ചു. അരയന്നങ്ങളെപ്പോലെ കുണുങ്ങിവന്ന ദിവസങ്ങള്‍ക്ക്‌ അവയുടെ ചാരുതയും, അവ നീന്തിത്തുടിച്ച തടാകങ്ങളുടെ സ്വച്ഛതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതൊരു ദിനം തടാകം വറ്റുന്നതും അരയന്നങ്ങള്‍ പറന്നകലുന്നതും ദുഃഖത്തോടെ ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു. മീനച്ചൂടുള്ള ആ ദിവസം ഞാനോര്‍ക്കുന്നു.

"രാജീ, അച്ഛന്‍ ശക്തമായി എതിര്‍ക്കുന്നു. ഈ വിവാഹം നടന്നാല്‍ തറവാട്ടില്‍ താമസിക്കുവാന്‍ പറ്റില്ലെന്നും സ്വത്തിന്റെ ഓഹരി തരില്ലെന്നും തീര്‍ത്തു പറഞ്ഞു."

കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലോളം എത്തിനില്‍ക്കുന്ന നിന്റെയും തേങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന എന്റെയും നടുവില്‍ തേയിലത്തോട്ടങ്ങളും കനത്ത ബാങ്ക്‌ ബാലന്‍സും അഗാധമായ വിള്ളലുകളുണ്ടാക്കിയിരുന്നുവെന്ന്‌ ഞാന്‍ വീണ്ടുമറിഞ്ഞു.

"സ്വന്തമായി ജോലിയില്ലാത്ത ഞാന്‍ വീട്ടുകാരുടെ സാമ്പത്തിക പിന്തുണയില്ലാതെ എങ്ങനെ കുടുംബം പുലര്‍ത്തും?"

കടന്നുപോയ വന്ധ്യമാത്രകളുടെ അവസാനത്തില്‍ നീ എന്റെ കഴുത്തില്‍ കിടന്ന പെന്‍ഡന്റില്‍ ഒരു നിമിഷം തൊട്ടു. അത്‌ നിന്റെ മൂകമായ വിടപറച്ചില്‍ ആയിരുന്നുവെന്ന്‌ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നമ്മുടെ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയാണെന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കാതെ ഞാനാണ്‌ ആദ്യം തിരിഞ്ഞുനടന്നത്‌.

കിട്ടാതിരുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെ തീരങ്ങള്‍ തേടി, വിധിവിക്രിയകളുടെ താളത്തിനൊത്ത്‌, അനുഭവങ്ങളുടെ പായല്‍ പിടിച്ച വരമ്പിലൂടെ കാലുറയ്ക്കാതെ നടക്കുമ്പോള്‍....

"രവിയുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചു. ഒരു പണച്ചാക്കിന്റെ മകള്‍!." അപ്പുവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.

തെന്നിവീഴാതിരിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും വീണുപോയി. പിന്നീട്‌ എഴുന്നേല്‍ക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയില്‍ മുറുകെപ്പിടിക്കുവാന്‍ ശേഖരേട്ടന്റെ കൈകള്‍ വീട്ടുകാര്‍ കാട്ടിത്തന്നു. പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്റെ പെന്‍ഡന്റ്‌ ആഭരണപ്പെട്ടിയുടെ അടിത്തട്ടില്‍ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു. ജീവിതത്തിന്‌ താളമിട്ടെത്തിയ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ദിവസങ്ങള്‍. ശേഖരേട്ടനെ സന്തോഷം കൊണ്ട്‌ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചപ്പോഴും ചിലപ്പോള്‍ നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ അപൂര്‍ണ്ണതയുടെ ചുവയുണ്ടായിരുന്നു. തൊടിയിലെ ചേമ്പിലയില്‍ ഉരുണ്ടുനടന്ന തുഷാരബിന്ദുവായിരുന്നോ ഞാന്‍!

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഒരിക്കല്‍ അപ്പുവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു: "രാജീ, നീയറിഞ്ഞോ രവി ഒരു മുഴുക്കുടിയനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ കുടുംബത്തിന്‌ സാമ്പത്തികമായ തകര്‍ച്ചയാണ്‌. നിന്നെ ഒന്ന്‌ കാണുവാന്‍ തരപ്പെടുമോ എന്നു ചോദിച്ചു. നിന്നോട്‌ എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നും വേദനിപ്പിച്ചതിന്‌ മാപ്പ്‌ ചോദിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു."

ഒരു മാപ്പപേക്ഷ സ്വീകരിക്കുവാനുള്ള മഹാമനസ്കത അന്നെനിക്ക്‌ തോന്നിയില്ല. തെറ്റുചെയ്യലും അതിനെത്തുടര്‍ന്നുള്ള മാപ്പുചോദിക്കലും പുരുഷന്റെ ജന്മാവകാശങ്ങളാണല്ലോ! തിരുത്താനാവാത്ത തെറ്റുകള്‍ക്ക്‌ മാപ്പ്‌ ചോദിക്കുന്നതില്‍ ഞാന്‍ ഒരര്‍ത്ഥവും കണ്ടില്ല.

പിന്നീടൊരിക്കല്‍ തറവാട്ടുമുറ്റത്തിന്റെ ഒഴിഞ്ഞകോണിലേക്ക്‌ മാറ്റിനിര്‍ത്തി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ അപ്പുവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു:

"രാജി, നീയറിഞ്ഞോ, രവി കുടിച്ച്‌ അയാളുടെ ലിവര്‍ മിക്കവാറും പോയി. ഡോക്ടര്‍മാര്‍ ഇനി അധികനാള്‍ കൊടുത്തിട്ടില്ല പോലും."

അപ്പുവേട്ടന്റെ വാക്കുകള്‍ പേമാരിയായി മനസ്സില്‍ പെയ്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവിടെ കത്തിനിന്ന രോഷത്തിന്റെ, പകയുടെ ജ്വാലകള്‍ കെട്ടടങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പുവേട്ടന്റെ കൂടെ വന്ന്‌ നിന്നെയൊന്ന്‌ കാണാമായിരുന്നു. പക്വതയുള്ള സ്ത്രീപുരുഷന്മാരെപ്പോലെ അല്‍പനേരം സംസാരിക്കാമായിരുന്നു. അതിനെപ്പറ്റി നിന്റെ അന്തിമശ്വാസവും നിലച്ച ഈ നിമിഷത്തില്‍ വെറുതെ എന്തിനാലോചിക്കുന്നു.

മരണവീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതിരിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

രവീ, എന്നോട്‌ മാപ്പ്‌ ചോദിക്കുവാന്‍ നീ എന്തുതെറ്റാണ്‌ ചെയ്തത്‌? മകന്‍ അച്ഛനെ അനുസരിക്കുന്നത്‌ തെറ്റല്ല എന്ന്‌ ഈ വൈകിയ വേളയില്‍ എനിക്ക്‌ തോന്നുന്നു. ഒരു പക്ഷെ നിന്റെ കുറ്റബോധവും എന്റെ നഷ്ടബോധവും കൊണ്ട്‌ നമുക്കത്‌ തെറ്റാണെന്ന്‌ തോന്നിയതാവാം.

ശേഖരേട്ടനും കണ്ണനും ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ക്ക്‌ അപ്പുറമുള്ള ഏതോ നിശ്ചല ഭൂമിയിലെ മൊട്ടക്കുന്നുകള്‍ ആയി മാറുകയായിരുന്നു.

എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ നീയിന്നും മുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ഈ വൈകിയ വേളയില്‍ മാത്രം നിന്നെ കാണുവാന്‍ എത്തിയതിന്‌ എനിക്ക്‌ മാപ്പ്‌ തരൂ.

ബസ്സ്‌ കാത്തുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സും ശരീരവും ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു. വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തുവാന്‍ വൈകിയാല്‍ എന്നെ തനിയെ വിട്ടുവല്ലോ എന്ന്‌ ശേഖരേട്ടന്‍ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തും.

"ചേച്ചി, ഇന്ന്‌ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല, വല്ലതും തരണേ..."

ശബ്ദം കേട്ട്‌ ചിന്തയില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഒരു കൊച്ചുപെണ്‍കുട്ടിയുടെ അനുകമ്പ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മുഖം. പേഴ്സ്‌ തുറന്ന്‌ കുറച്ച്‌ ചില്ലറ കൊടുത്തു. പെണ്‍കുട്ടി അടുത്ത ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലേക്ക്‌ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്തോ പ്രചോദനം കിട്ടിയതുപോലെ തിരികെ വിളിച്ചു. പേഴ്സ്‌ തുറന്ന്‌ മഞ്ഞക്കല്ലിന്റെ പെന്‍ഡന്റ്‌ അവളുടെ നേരെ നീട്ടി.

"കുട്ടി, ഇതില്‍ കുറച്ച്‌ സ്വര്‍ണ്ണം ഉണ്ട്‌. വിറ്റുകാശാക്കി വല്ലതുംവാങ്ങി കഴിച്ചോളൂ."

പേഴ്സ്‌ അടയ്ക്കുമ്പോള്‍ മറിയുവാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു നിന്ന ഏതാനും താളുകള്‍ മറിഞ്ഞുവെന്നും, ആ അദ്ധ്യായം അവസാനിച്ചുവെന്നും തോന്നി.

വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ശേഖരേട്ടന്‍ വൈകിട്ടത്തെ ഭക്ഷണം ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും വരുത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു. തലവേദനയാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ നേരത്തെ ഉറങ്ങുവാന്‍ കിടന്നു. ശേഖരേട്ടന്റെ കൈകള്‍ ചുമലില്‍ അമര്‍ന്നുവീണപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു.

"രാജീ, എന്നെയും കൂട്ടായിരുന്നില്ലേ, ഒരു ധൈര്യത്തിനായി...? എനിക്കൊരു വിഷമമേയുള്ളു. ഇത്രയുംകാലം കൂടെ താമസിച്ചിട്ടും രഹസ്യങ്ങള്‍ കൈമാറുവാനും ദുഃഖങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുവാനുമുള്ള ഒരുറ്റ സുഹൃത്താണ്‌ ഞാനെന്ന്‌ ഇനിയും നിനക്ക്‌ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ!"

ശേഖരേട്ടന്റെ കൈത്തലത്തില്‍ ഒന്നമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചപ്പോള്‍, എന്റെ തേങ്ങലുകള്‍ വെളിയില്‍ വന്നപ്പോള്‍...

ഒരിക്കല്‍ കൊട്ടിയടച്ച എന്റെ മനസ്സിന്റെ വാതിലുകള്‍ തുറക്കപ്പെടുന്നതും, അവിടെ കത്തിനിന്ന നിലവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്‍ ആ കൈകള്‍ കരിങ്കല്‍ത്തൂണുകളായി മാറുന്നതും കണ്ടു. എനിക്കൊന്ന്‌ ചാരിനില്‍ക്കാന്‍...

എന്റെ താങ്ങായി എന്നുമെന്നും...

സുനാമി

2006-08-08T07:57:00.000-04:00

കടപ്പുറത്തെ തെങ്ങിന്‍ചുവട്ടില്‍ അയാള്‍ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രഭാതസൂര്യന്‍ ഓലകള്‍ക്കിടയിലുടെ അയാളെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി.

അപ്പോള്‍ ആഴങ്ങളിലെവിടെയൊ സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ട്‌ ഇളകി. കടലിന്റെ കാല്‍വെപ്പു പതറി.

തെങ്ങിന്‍ തലപ്പില്‍ നിന്നും ഒരുപറ്റം കാക്കകള്‍ അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവ അയാളെ നോക്കി പുലമ്പി. "ക്രോ...ക്രോ....

അയാള്‍ അവയെ അവഗണിച്ചു വീണ്ടും ഉറങ്ങുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കാക്കകള്‍ വീണ്ടും അയാള്‍ക്കു നേരെ ആക്രോശിച്ചു "ക്രോ....ക്രോ....ഓടിപ്പോവു"..

" ഉറങ്ങുവാന്‍ സമ്മതിക്കാത്ത ശല്യങ്ങള്‍'
ദേഷ്യം കൊണ്ടയാളുടെ ദേഹം വിറച്ചു. തിരകള്‍ തലോടി മിനുസ്സമാക്കിയ ഉരുളന്‍ കല്ലുകള്‍ അയാള്‍ കാക്കകള്‍ക്കു നേരെ ആഞ്ഞെറിഞ്ഞു. പ്രകൃതിയുടെ അടിച്ചുതളിക്കാരോടു തോല്‍ക്കുവാന്‍ അയാള്‍ തയ്യറായിരുന്നില്ല. തെങ്ങിന്‍ തലപ്പില്‍ നിന്നും ഒരു കാക്കക്കൂട്‌ താഴെ വീണു. ചുവന്ന വായുള്ള കാക്കക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ കരഞ്ഞുവിളിച്ചു "അമ്മേ".

സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടു വീണ്ടും ചലിച്ചു. ചുവടു തെറ്റിയാടുന്ന ആട്ടക്കാരിയെപ്പോലെ കടല്‍ ഇളകിമറിഞ്ഞു..

കാക്കകള്‍ അയാളെ വട്ടമിട്ടു പറന്നു." ക്രോ....ക്രോ ഓടിപ്പോവു".

പക്ഷിമൃഗാദികള്‍ ചെവി വട്ടം പിടിച്ച്‌ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ അവരെ ഉപദേശിച്ചു "ഓടിരക്ഷപെടുക"
മനുഷ്യനായി പിറന്നതിനാല്‍ അയാള്‍ക്കു കാക്കകളുടെ ഭാഷ മനസ്സിലായില്ല. ഉരുളന്‍ കല്ലുകള്‍ കാക്കകളുടെ നേരെ എറിഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അയാള്‍ അലറുകയായിരുന്നു.
'പറന്നുപോവിന്‍ നാശങ്ങളെ'.

കാക്കകള്‍ തിരികെ പറന്നുപോവും മുമ്പ്‌ അയാളോടു പറഞ്ഞു.
'വിഢീ, നീയാണ്‌ ഓടി രക്ഷപെടേണ്ടത്‌. നിനക്ക്‌ ഇനിയും സമയമുണ്ട്‌'.

അയാള്‍ എറിഞ്ഞുവീഴ്തിയ കാക്കക്കൂട്ടിലെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാള്‍ അവക്കുനേരെയും പറന്നകലുന്ന കാക്കക്കൂട്ടങ്ങളെയും നോക്കി പറഞ്ഞു.
'മനുഷ്യനോട്‌ കളിച്ചാല്‍ ഇങ്ങനെയിരിക്കും. മനുഷ്യനെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ കേവലം കാക്കകള്‍ക്കാവില്ല'.
വിജയഭാവത്തോടെ അയാള്‍ വീണ്ടും തെങ്ങിന്‍ ചുവട്ടില്‍ കിടന്നുറങ്ങി.

കടല്‍ ക്ഷോഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മലയോളം പോന്ന തിരമാലകള്‍ തിമിംഗലങ്ങളേപ്പോലെ പുളഞ്ഞുയര്‍ന്നു. തീരത്തു താമസിച്ചവര്‍ പകച്ചുനിന്നു.

സൂര്യന്‍ തലക്കുമീതെ വന്നപ്പോഴേക്കും കടല്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ഏതോ തീരത്ത്‌ തെങ്ങ്‌ വന്നടിഞ്ഞു. അതിനടുത്തായി അയാളുടെ ജഡത്തിന്‌ സമീപം ഞണ്ടുകള്‍ പരതിനടന്നു.

തെങ്ങിന്‍തടിയില്‍ ഒരുപറ്റം കാക്കകള്‍ ഇരുന്ന് വിശ്രമിച്ചു. പ്രകൃതിയുടെ അടിച്ചുതളിക്കാര്‍ക്ക്‌ അടുത്ത ജോലി ആരംഭിക്കുന്നതിന്‌ മുമ്പായി നീണ്ട വിശ്രമം ആവശ്യമായിരുന്നു.

കാഴ്ചപ്പാട്‌

2006-08-02T00:31:00.000-04:00

സ്വാഗതം നല്‍കിയവര്‍ക്ക്‌ നമസ്ക്കാരം. അവസാനം കാലെടുത്തു വയ്ക്കാന്‍ ഇന്നിത്തിരി നേരം കിട്ടി. നല്ലൊരു കാര്യത്തിന്‌ ഇറങ്ങും മുമ്പേ നേരോം കാലോം നോക്കണ പതിവുണ്ട്‌.
എന്റെ അഛനും നേരം നോക്കണ കാര്യത്തില്‍ വളരെ കണിശ്ശക്കാരനാണ്‌. അപ്പ്ഴാ ഓര്‍ത്തത്‌ അഛന്‍ ആദ്യമായി എന്റെ വീട്‌ കാണാന്‍ വന്നത്‌.
ആസ്‌ എ മാറ്റര്‍ ഓഫ്‌ ഫാക്ട്‌ ചേച്ചി അഛനെ ഖത്തറില്‍ കൊണ്ടോവും മുമ്പ്‌ എനിക്ക്‌ ഇങ്ങട്‌ കൊണ്ടുവരണോന്ന് ഒറ്റ വാശിയായിരുന്ന്‌ട്ടോ. ഞങ്ങള്‌ ബീച്ചിനടുത്ത ഫ്ലാറ്റില്‍ താമസം.അഛനാണെ ഞങ്ങള്‍ ജനിച്ച കൊച്ചു ഗ്രാമം വിട്ട്‌ എങ്ങടും പോയിട്ടും ല്ല്യ.
ഞങ്ങടെ ഫ്ലാറ്റില്‍ വന്നപ്പ മുതല്‍ അഛന്‌ മനസ്സിന്‌ ഒരു സുഖമില്ല്യ എന്നൊരു തോന്നല്‌.
ആസ്‌ എ മാറ്റര്‍ ഓഫ്‌ ഫാക്ട്‌ അഛന്‌ മാനസികമായ തകരാറ്‌ (കള്‍ചറല്‍ ഷോക്ക്‌ കൊണ്ട്‌) ഉണ്ടോ എന്നുപോലും സംശയാര്‍ന്നു. അഛന്‍ ഒരു ശുദ്ധനാണേ.
തിരികെ നാട്ടില്‍ കുമാരേട്ടന്റെ പീടികേ ചെന്ന് ഒരു മുറുക്കാന്‍ തിന്നപ്പഴാ അഛന്‌ മനസ്സ്‌ തെളിഞ്ഞത്‌. എന്നിട്ട്‌ കുമാരേട്ടനോട്‌ പറഞ്ഞത്രെ."അവിടത്തെ ദാരിദ്ര്യം കണ്ടിട്ട്‌ എന്റെ കണ്ണ്‌ നിറഞ്ഞൂട്ടൊ കുമാരാ. രാവിലെ കുറെ സായിപ്പന്മാര്‌ നമ്മുടെ പണ്ടത്തെ മറക്കുട മാതിരി നിറമുള്ള കുടകളുമായി കടപ്പുറത്ത്‌ വരും. ഒരാള്‍ക്കും ദേഹം മറയ്ക്കാന്‍ പോന്ന തുണി പോലും വാങ്ങാന്‍ കാശില്യാന്ന് തോന്നണ്‌. പകല്‍ എല്ലാം കടപ്പുറത്ത്‌ വെയിലത്ത്‌ തളര്‍ന്ന് ഒരേ കിടപ്പുതന്നെ. പാര്‍ക്കാന്‍ വീടില്യ. രാത്രീല്‌ വല്ല കടത്തിണ്ണേലോ മറ്റൊ ആകും ഉറക്കം.ഇതൊന്നും കാണാനും കേള്‍ക്കാനുമുള്ള മനക്കട്ടിയില്ലാണ്ട്‌ ഞാനിങ്ങ്‌ പോന്നട്ട്വൊ."

കാല്‍വെപ്പ്‌

2006-07-30T16:24:00.000-04:00

ഇത്‌ ഒരു തുടക്കം. ഒരീസം ഞാന്‍ തിരിച്ചു വരും. ഇമ്മിണി നേരം കിട്ടട്ടെ.